Kamienica Ernestyny Lustig

Sławę dawnej kamienicy Ernestyny Lustig przyniósł dopiero sklep cukierniczy, w którym w czasach realnego socjalizmu dzieci kupowały lizaki i czekoladki, a dorośli kawę i nalewki do wódki

Kwartał pomiędzy ulicami Krakowską, Piastowską (dawniej Wilhelmstrasse) i Przesmykiem był od 1865 roku własnością Aorona Lustiga, członka tarnogórskiej gminy żydowskiej, który uczestniczył w budowie tarnogórskiej synagogi. Od ulicy Krakowskiej parcela zabudowana była piętrową kamieniczką, na parterze której znajdowały się sklepy. Za domem przy ulicy Krakowskiej 5, do którego wejście znajdowało się z tyłu, rozciągało się podwórko z parterowymi ustępami, sięgające oficyny wzniesionej ze wschodniej strony przy ulicy Piastowskiej 4. Od 1896 do 1906 roku nieruchomości należały do Ernestyny Lustig, która w kwietniu 1897 roku rozpoczęła w części zachodniej budowę nowej kamienicy przy ulicy Piastowskiej 4. Nowy budynek postawiony został w narożniku ulicy Piastowskiej i przesmyku prowadzącego do ulicy Krakowskiej.

Projektantem i budowniczym trzypiętrowej podpiwniczonej kamienicy w stylu renesansu francuskiego był Jan Kindler. Na otynkowanym parterze z bramą przejazdową na podwórko ulokowane zostały sklepy. W wyższych kondygnacjach, wzniesionych z cegły glazurowanej, mieściły się na każdym piętrze po dwa czteropokojowe mieszkania z kuchnią, przedpokojem i pomieszczeniem dla służby. Płaski jednospadowy dach pokryty był papą. W elewacji frontowej znalazły się gzymsy, płyciny i na pierwszym piętrze obramowania okien w kształcie pilastrów doryckich.

W latach 1911-1913 posesja należała do zegarmistrza Teodora Hayna. Następnie obydwie kamienice przeszły w ręce spadkobierców. Na zamówienie Alberta Foerstera, który reprezentował spadkobierców Hayna, w 1930 roku Hugo Stier zaprojektował i wykonał w kamienicy wodociąg i kanalizację. Z podwórka znikły wychodki wraz z szambem a na półpiętrach kamienicy zbudowane zostały ubikacje z klozetami. W mieszkaniach na pierwszym i drugim piętrze pokoje dla służby zamieniono w łazienki z wannami.

Podczas okupacji oba domy należały do Karla Kaczmarczyka, który prowadził przy ulicy Krakowskiej 5 dom towarowy z odzieżą i sukniami ślubnymi. Po II wojnie światowej od 1946 roku właścicielką budynków została na krótko Jadwiga Laskowska. Po jej wyprowadzce z Tarnowskich Gór kamienicę skomunalizowano.

W czasach realnego socjalizmu szczególnym powodzeniem cieszył się mieszczący na parterze kamienicy przy ulicy Piastowskiej 4 prywatny sklep cukierniczy Bolesława Kiedosa. Zawsze można było kupić tam lizaki, landrynki, czekolady. Dla dorosłych sklepikarz sprowadzał kawę i nalewki do wódek. Od połowy lat 50. XX wieku w kamienicy ulokowała się spółdzielnia dentystyczna, do której wejście prowadziło od wąskiego przesmyku między ulicami Krakowską i Piastowską. Na pierwszym piętrze w swoim mieszkaniu prywatny gabinet lekarski prowadził przez lata mieszkający tam doktor. Obecnie kamienica należy do wspólnoty mieszkaniowej.

Paweł Bednarek

 

Okładka Montes nr 63

Okładka Montes nr 63