Kamienica Anderscha

b_200_300_16777215_0___.._montes_images_stories_montes_60_08-Zdjecie089.jpg

Po sześciu latach od wybudowania kamienicy ze sklepem na parterze mistrz bednarski Paul Andersch nakazał przebudować witryny na zwykłe okna mieszkalne. Widocznie sklepowy interes w bocznej uliczce nie kręcił się najlepiej

Na pustej parceli przy Nehlerstrasse, późniejszej ulicy Damrota, obecnie ulicy Nałkowskiej 7, pierwsze zabudowania wzniósł w 1886 roku Jan Sollorz, właściciel firmy przewozowej. Była to drewniana szopa na wozy. W 1894 roku właściciel posesji Paul Andersch, mistrz bednarski, postawił w rogu podwórza piętrową kamienicę z płaskim dachem. Na parterze znajdował się warsztat bednarza z dwoma oknami i drzwiami. Na piętrze, do którego prowadziły schody wprost z podwórza, ulokowane było mieszkanie: pokój z kuchnią i altaną.

W kwietniu 1897 roku Paul Andersch dostał zezwolenie magistratu na budowę przy Nehlerstrasse 7 trzypiętrowej kamienicy. We wzniesionym budynku na parterze z lewej strony bramy znajdowały się cztery okna a po prawej dwa okna i wystawa z wejściem do sklepu. Pierwsze trzy kondygnacje czynszowego domu składały się z czteropokojowych mieszkań z kuchniami i przedpokojami z jednej strony klatki schodowej. Po przeciwnej stronie znajdowały się mieszkania trzypokojowe z kuchniami i przedpokojami. Jedynie na parterze początkowo dwa pomieszczenia przeznaczone były na sklep i magazyn. Ale w 1903 roku pomieszczenia sklepowe, drzwi i okno wystawowe zostały przebudowane na mieszkanie ze zwykłymi oknami. Widać sklepowy interes w bocznej uliczce nie kręcił się najlepiej. Trzy strychy ulokowane były na trzecim piętrze obok trzech mieszkań składających się z jednego pokoju i kuchni. Na podwórzu kamienicy Paul Andersch wybudował 11 murowanych komórek dla lokatorów i ustępy.

Budynek przy Nehlerstrasse 7 został nieco przebudowany wewnątrz w 1913 roku, gdy na półpiętrach ulokowane zostały 4 ubikacje z klozetami. Nieczystości początkowo spływały do kloacznego dołu wykopanego w podwórzu. Postęp sanitarny wkroczył do kamienicy w 1931 roku. Na zlecenie Antoniny Genczek, ówczesnej właścicielki domu przy ulicy Damrota 7, firma Tadeusza Filipczyka zainstalowała kanalizację. Na niższych kondygnacjach mieszkania zostały wyposażone w łazienki, jedynie na trzecim piętrze w lokalach zamontowano tylko umywalki.

Po II wojnie światowej kamienica stała się własnością Władysława Wali. W maju 1959 roku tarnogórski magistrat nakazał kamienicznikowi pomalować bramę wjazdową do budynku oraz zadbać o ogrodzenie szpecące otoczenie. W 1968 roku wykonano remont tynku na elewacji kamienicy i udrożniono kanał kominowy. Rok później w mieszkaniach zostały przebudowane piece. Obecnie kamienica należy do spadkobierców.

Ryszard Bednarczyk
Rys. z archiwum miejskiego w Tarnowskich Górach

 

Okładka Montes nr 60

Okładka Montes nr 60