Poradnia lekarska dla kolejarzy

Kolejowy ośrodek zdrowia miał być początkowo tak wysoki jak sąsiednia przedwojenna przychodnia Ubezpieczalni Społecznej, ale z powodu braku pieniędzy PKP wybudowały tylko dwupiętrową poradnię.

Projekt wybudowania w Tarnowskich Górach Centralnej Poradni Lekarskiej PKP wykonany przez Centralne Biuro Projektów i Studiów Budownictwa Osiedlowego w Katowicach zatwierdziło 6 kwietnia 1950 roku Ministerstwo Budownictwa. Jednak miesiąc później tarnogórski burmistrz Stanisław Ochman nie zgodził się na pierwotną lokalizację poradni w rejonie ulicy Sienkiewicza, bo magistrat zaplanował już utworzenie Placu 9 Maja, przy którym właśnie rozpoczęto budowę Domu Partii. Dopiero na posiedzeniu 7 września 1950 roku Prezydium tarnogórskiej Miejskiej Rady Narodowej zaakceptowało budowę poradni kolejowej przy ulicy Armii Czerwonej 16 [obecnie ul. Piłsudskiego], obok postawionego w międzywojniu budynku Ubezpieczalni Społecznej oraz wznoszonej właśnie przy Placu 9 Maja siedziby PZPR.

Władysław Biedroń, przewodniczący MRN w Tarnowskich Górach, potwierdził dodatkowo na piśmie chęć przekazania PKP miejskiej parceli, pod warunkiem, że budynek przychodni kolejowej osiągnie wysokość Domu Partii i gmachu ubezpieczalni. Zezwolił także na przedłużenie o 150 metrów bocznicy kolejowej przez ulicę 9 Maja. Torem tym już dowożono materiały na trwającą budowę siedziby partii. Po zakończeniu inwestycji i likwidacji tymczasowego toru kolej obiecała doprowadzić ulicę do stanu pierwotnego. PKP przejęło od miasta grunt pod budowę przychodni w ramach bezpłatnego przekazywania nieruchomości niezbędnych do realizacji narodowych planów gospodarczych. Jesienią na posesji zgromadzone zostały materiały budowlane.

Przez następnych kilka miesięcy trwały dyskusje i wymiana pism pomiędzy magistratem a katowicką Dyrekcją Okręgową Kolei Państwowych na temat wysokości budynku. Zgodnie z umową miała to być czterokondygnacyjna poradnia. Jednak kolej z powodu braku pieniędzy postanowiła najpierw postawić parterowe ambulatorium. Wreszcie 30 października DOKP zgodziło się na budowę dwupiętrowej poradni, ale nadbudowa pięter miała zostać wykonana „w dalszych latach Planu 6-letniego”.

Choć budowę rozpoczęto, a jej kierownikiem został Jan Witkowski, inżynier budowniczy zamieszkały w Tarnowskich Górach przy ul. Powstańców Śląskich 7, nadal trwały spory o kształt budowli. W styczniu 1951 roku tarnogórscy radni zaapelowali do powiatowego nadzoru budowlanego, żeby zmusił PKP do postawienia czterokondygnacyjnej poradni. Po uzyskaniu opinii Wojewódzkiej Rady Narodowej oraz przerobieniu projektu przez kolej 24 kwietnia 1951 roku Prezydium Powiatowej Rady Narodowej zgodziło się na wybudowanie tylko dwupiętrowej Centralnej Poradni Lekarskiej PKP.

W lipcu 1951 roku gotowe były mury przychodni. Techniczny odbiór i przekazanie PKP budynku o kubaturze 4334 m sześc. odbyło się 19 lutego 1953 roku. Ponieważ w piwnicach poradni nie było schronu, w razie konfliktu zbrojnego pracownicy mieli korzystać ze szczelin przeciwlotniczych położonych 120 metrów dalej, w pobliżu dworca kolejowego. Ostatni etap budowy kolejowej przychodni zakończył się w sierpniu 1966 roku, kiedy to Franciszek Hepner, kierownik Wydziału Budownictwa, Urbanistyki i Architektury PPRN w Tarnowskich Górach, zezwolił kolei na dobudowanie garaży dla sanitarek.

Ryszard Bednarczyk