Willa leśniczego Reicha

Rysunek willi Reicha z 1934 roku
Rysunek willi Reicha z 1934 roku

Przepiękna piętrowa willa zbudowana w stylu funkcjonalizmu przy ul. Wyszyńskiego 7 należała w międzywojniu do leśniczego Jerzego Reicha. Po wojnie jako mienie poniemieckie domek zmienił właścicieli.

Jerzy Reich, leśniczy z Jędryska, zwrócił się do tarnogórskiego magistratu 4 stycznia 1934 roku o kupno przy ul. Starotarnowickiej pasa gruntu o powierzchni 20 m kw. obok parceli Alojza Szei. Jednak po miesiącu leśnik zmienił zdanie i złożył ofertę kupna parceli o pow. 1620 m kw. w narożniku ówczesnych ulic Starotarnowickiej i Parkowej. Najpierw magistrat, później Rada Miejska zgodzili się 27 marca 1934 roku sprzedać Reichowi działkę budowlaną pod warunkiem postawienia na niej w ciągu roku domu mieszkalnego. Łowczy przystał na cenę 5 zł za metr kwadratowy za tysiąc metrów kw. parceli budowlanej i 1,5 zł za m kw. pozostałych 620 m kw. działki przeznaczonych na ogród. W maju 1934 roku Reich dokupił jeszcze zaoferowany przez magistrat kawałek gruntu początkowo przeznaczony na uliczny skwer.

Już pod koniec maja 1934 r. gotowy był projekt budowy piętrowej willi, którego autorem był tarnogórski architekt Józef Pietrucha. Zgodę na budowę domu przez przedsiębiorstwo Jana Kindlera magistrat wyraził 2 sierpnia 1934 r. W grudniu 1934 r. po podłączeniu kanalizacji budynek w stylu funkcjonalizmu oddany został do użytku.

Leśniczy Jerzy Reich zamieszkał w otoczonym ogrodem domku z garażem, pralnią i 3 piwnicami. Na parterze znajdowała się półokrągła weranda, holl ze schodami, gabinet, kuchnia, jadalnia, sypialnia i półokrągły taras z poręczami jak na pokładzie statku. Do okrętowego stylu nawiązywały także nadbudówki. Równie przestronne były sypialnia na piętrze, pokój gościnny, holl i strych.

Po II wojnie światowej willa z ogrodem jako poniemieckie mienie stała się własnością Skarbu Państwa i administrowana była przez Miejski Zarząd Budynków Mieszkalnych. W 1947 roku na parterze zamieszkał Franciszek Janikowski na piętrze Wilhelm Błaszczyk. Ogrodem o pow. 800 m kw. nowi lokatorzy podzielili się po połowie. Wkrótce jednak pomiędzy lokatorami wywiązał się spór o użytkowanie szopy w ogrodzie.

W 1954 r. Wilhelm Błaszczyk kupił kury i wpuścił je do wspólnej szopy. Wówczas Janikowski zabronił sąsiadowi jej użytkowania. Sprawą zajął się dyrektor MZBM Stanisław Kalinowski i nakazał lokatorom podzielić się szopą po połowie. Z decyzją dyrektora MZBM nie zgodził się Franciszek Janikowski i 15 lipca 1954 roku zaskarżył ją do Prezydium Miejskiej Rady Narodowej, domagając się podziału szopy i piwnic na 3 części, bo w willi mieszkał jeszcze jeden lokator. Jednak przewodniczący Prezydium MRN  Stanisław Pawlak odpisał 15 listopada 1954 r., że sublokator Janikowskiego „nie może być traktowany jako trzeci lokator” i należy podzielić nieruchomość tylko na dwie części. Uparty Janikowski odwoływał się jeszcze do Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej, ale 13 września 1955 r. zapadła ostateczna decyzja o podziale nieruchomości na dwie części, z tym że Błaszczyk musiał sporną szopę przegrodzić i zrobić do niej osobne drugie wejście.

W styczniu 1960 roku długoletni lokatorzy otrzymali pismo z Miejskiej Rady Narodowej, że mogą wykupić zajmowane przez nich części nieruchomości. Decyzja o sprzedaży lokatorom budynku dwurodzinnego o pow. 1704 m kw. przy ówczesnej ul. 22 Lipca 7 zapadła 29 stycznia 1960 r. na sesji tarnogórskiej MRN. Franciszek Janikowski za parter domu i część ogrodu zapłacił 241 tys.431 zł a Wilhelm Błaszczyk za piętro i część ogrodu 207 tys. 531 zł.

Umowy notarialne spisane zostały z nowymi właścicielami 7 marca 1961 roku.

Ryszard Bednarczyk