Generalskie szlify

Wojna prusko-francuska - 1870/1871: francuscy kirasjerzy w natarciu wg. Richarda Knötel
Wojna prusko-francuska - 1870/1871: francuscy kirasjerzy w natarciu wg. Richarda Knötel

Górnośląska szlachta – Wrochemowie Cz. XII

Karol von Wrochem i Agnieszka de domo baronówna von der Recke doczekali się pięciu synów. Wszyscy – zgodnie z ówczesnym pojęciem co najważniejsze dla pruskiego mężczyzny - wybrali kariery wojskowe.

Starsi synowie Karola – Artur i Walter – brali udział w wojnie prusko-austriackiej w 1866 r.  Cztery lata później do armii pruskiej wstąpili także młodsi – Karol i Hans. Wszyscy walczyli w wojnie prusko-francuskiej w 1871 r. Artur i Karol byli świadkami klęski Francuzów pod Sedanem . Hans pełnił służbę wartowniczą w Wersalu gdy króla Prus Wilhelma I Hohenzollerna ogłaszano cesarzem niemieckim. Latem kolejnego  – 1872 r. – po krótkiej chorobie zmarł w Jeleniej Górze, ich ojciec Karol von Wrochem.

Najstarszego z braci, Artura wiosną 1900 r. awansowano do stopnia pułkownika i mianowano dowódcą 1. Regimentu Piechoty Elektora Hesji Nr 81 stacjonującego we Frankfurcie nad Menem. Po trzech latach został przeniesiony do rezerwy w stopniu generała-majora. Wraz z małżonką, Anną Marią zamieszkał w Poczdamie. Zmarł latem 1921 r. w rodzinnym domu w Jeleniej Górze.

Wojna prusko-francuska - 1870/1871: Pruska husaria wg. Richarda Knötel
Wojna prusko-francuska - 1870/1871: Pruska husaria wg. Richarda Knötel

Żołnierze armii pomocniczej w Niemieckiej Afryce Wschodniej (Tanganika) wg. Richarda Knötel
Żołnierze armii pomocniczej w Niemieckiej Afryce Wschodniej (Tanganika) wg. Richarda Knötel

Walter von Wrochem, nieco wcześniej przed swym starszym bratem w 1898 r. w stopniu pułkownika objął w Świdnicy dowództwo 1. Śląskiego Regimentu Grenadierów Króla Fryderyka Wilhelma II Nr 10. Na przełomie 1900 i 1901 brał udział w ekspedycji wojsk niemieckich w Chinach. Cztery lata później awansowany do stopnia generała-majora, został dowódcą 77. Brygady Piechoty w Ostrowie. Latem 1903 r. został przeniesiony do rezerwy. Osiadł w Legnicy. Zmarł jesienią 1907 r. Trzeci z braci Karol, przed odejściem do rezerwy dowodził w stopniu majora batalionem w Regimencie Piechoty Nr 51. W 1906 r. został awansowany do stopnia podpułkownika. Od trzech lat był wtedy w posiadaniu niewielkich dóbr Rabiszów. Zmarł po 1921 r.

Czwarty z braci, Hans doszedł do najwyższych szarży. Na przełomie 1893 i 1894 r. został mianowany Zastępcą Gubernatora Niemieckiej Afryki Wschodniej. Wiosną 1901 r. awansowany do stopnia pułkownika został dowódcą 6. Wschodniopruskiego Regimentu Piechoty Księcia Karola von Mecklemburg-Strelitz Nr 43. Cztery lata później w stopniu generała-majora objął dowództwo 72. Brygady Piechoty. W pierwszych dniach wiosny 1908 r. został przeniesiony do rezerwy w stopniu generała-lejtnanta (szarża wyższa od generała-majora). Zamieszkał w Berlinie. Hans jako jedyny z braci doczekał się synów, młodszy z nich Walter zmarł zaraz po urodzeniu w 1880 r. Starszy Harald poszedł w ślady ojca i stryjów, i także wstąpił do wojska. Hans zmarł w pierwszych tygodniach I wojny światowej. Jego syn Harald zmarł tuż po zakończeniu działań wojennych w początkach 1919 r.

Najmłodszy z braci Alfred von Wrochem wiosną 1903 r. objął dowództwo pomorskiego Batalionu Strzelców Nr 2. Cztery lata później awansowany do stopnia pułkownika został dowódcą Regimentu Grenadierów Nr 9 w Stargardzie. Wiosną 1910 r. przeszedł do Cesarskiego Sądu Wojskowego. Rok później otrzymał szarżę generała-majora. Awansowany do stopnia generała-lejtnanta został dowódcą dywizji. Zmarł w wyniku działań wojennych zimą 1915 r. Jego jedyna córka Hildegarda dożyła czasów II wojny światowej. Zmarła w Bremie w 1948 r. jako ostatnia z linii Karola.

Arkadiusz Kuzio-Podrucki