Na frontach Europy

Wojskowy Krzyż Zasługi (ustanowiony przez wlk. ks. Pawła Fryderyka von Mecklenburg-Schwerin w 1841r.)
Wojskowy Krzyż Zasługi (ustanowiony przez wlk. ks. Pawła Fryderyka von Mecklenburg-Schwerin w 1841r.)

Górnośląska szlachta – Wrochemowie Cz. VIII

Otto, młodszy brat Wiktora z Czerwięcic, w młodości w czasie nauki szkolnej przeszedł ciężko szkarlatynę. Choroba ta pozostawiła ślad w jego organizmie na całe życie. Pozostał słabego zdrowia. Po studiach prawniczych przez jakiś czas mieszkał z ojcem w Raciborzu. Po jego śmierci przeniósł się m.in. do Zgorzelca. Ciężko chory zmarł bezżennie i bezpotomnie na przedwiośniu 1911 r.

Artur, drugi brat Wiktora, po skończeniu nauki wstąpił do armii i rozpoczął swoją służbę w 2. Górnośląskim Regimencie Piechoty Nr. 23. Awansując i zmieniając jednostki walczył m.in. w wojnie prusko-francuskiej w 1870 r. biorąc udział w  walkach o Metz, Toul,  Paryż. Został odznaczony Krzyżem Żelaznym II kl. i meklembursko-szweryńskim Wojskowym Krzyżem Zasługi II kl.

W 1882 r. ożenił się z kuzynką, Ellą von Pritzelwitz. Rok po ślubie urodził się ich syn Alfred. W styczniu 1885 r. urodził się drugi syn, ale zmarł tego samego dnia. Ostatnim jego przydziałem wojskowym był 5. Brandenburski Regiment Piechoty Nr. 48 w Kostrzynie. W 1894 r. ze względu na zdrowie odszedł z wojska. Przez jakiś czas mieszkał w Zgorzelcu, a następnie w Brunszwiku. Zmarł tam na początku 1915 r.

Alfred, jeszcze za życia ojca po skończeniu szkoły wstąpił do wojska. Został skierowany do 2. Gwardyjskiego Regimentu Pieszego. W 1910 r. wstąpił do akademii wojskowej. Z wojska wyszedł w stopniu majora. Po I wojnie światowej został przeniesiony do rezerwy.

W 1922 r. ożenił się z Elżbietą Fricke. Ponad rok później urodził się im jedyny syn Jan Henryk. W 1932 r. zmarła we Wrocławiu jego matka, Ella.
Jan Henryk powołany został do armii w czasie II wojny światowej. Zginął w stopniu podporucznika na początku ostatniego roku wojny niedaleko Olsztyna w Prusach Wschodnich. Był dowódcą kompanii w 67. Regimencie Grenadierów.

Najmłodszy z braci Witora z Czerwięcic, Adolf po skończeniu szkoły i akademii kadetów wstąpił do wojska do 14. Regimentu Dragonów, z którym przeszedł kampanię 1870-1871 r. Odznaczony został Krzyżem Żelaznym II kl. Służbę zakończył w 1898 r. w stopniu majora, jako szef szwadronu w Regimencie Dragonów Nr. 10 w Olsztynie. Chorując w ostatnich latach życia, zmarł jesienią 1911 r. w Schöneberg, koło Berlina.
Czas II wojny światowej przeżył Alfred von Wrochem, jako jedyny męski przedstawiciel potomków majora Ottona von Wrochema (zm. 1886 r.). Żyły także córki Wiktora i Vollrat von Wrochem-Watzdorf, który zmarł dziesięć lat po wojnie, latem 1955 r. Alfred jako najstarszy przedstawiciel rodu został przewodniczącym Związku Rodowego. Sam zmarł w 1964 r. w wieku ponad osiemdziesięciu lat.

Arkadiusz Kuzio-Podrucki