Nieodzownym elementem uroczystości było wręczenie jubilatowi medalu pamiątkowego. Pierwotnie wykonany był on ze złota, a na jego rewersie grawerowano informację dotyczącą jubileuszu. W latach II Rzeczypospolitej jego miejsce zajęła odznaka członkowska noszona w lewej klapie marynarki na dwóch wstążkach zielonych z żółtymi paskami na brzegach, złożonych w krzyż skośny. Na awersie znajdował się wzorowany na herbie miejskim złocony znak strzelecki oraz nałożona nań wykonana ze srebra liczba określająca długość przynależności do towarzystwa. W ten sam sposób honorowano także protektorów, którym wręczano dodatkową pamiątkę. Dla przykładu w 1879 r. z okazji obchodów 25-lecia przynależności do Bractwa Guido hrabia Henckel von Donnersmarck (od 1901 r. książę von Donnersmarck) otrzymał od towarzystwa pamiątkowy album, w którym znalazły się jego fotografia i zdjęcia prawie wszystkich członków konfraterni. Z kolei na złoty jubileusz obchodzony w 1904 r. organizacja ufundowała dla niego tarczę pamiątkową z brązu. Została ona zamówiona w Zakładzie Sztuki Galwanoplastycznej (Galvanoplastische Kunstanstalt) w Geislingen-Steige, będącym oddziałem wirtemberskiej Fabryki Wyrobów Metalowych (Zweiganstalt der Württenberger Metallwarenfabrik) i kosztowała 174,80 marki.

Zwyczajem przyjętym w Bractwie Strzeleckim w Tarnowskich Górach było fundowanie przez zamożniejszych jubilatów przedmiotu upamiętniającego obchodzoną uroczystość. Jeden z takich obiektów zachował się w zbiorach Muzeum w Tarnowskich Górach. Ma on postać kielicha i ufundowany został w 1883 r. przez dwóch braci: proboszcza parafii ewangelickiej w Tarnowskich Górach ks. dr. Carla Christiana Webera (1806 – 1890) i radcę tajnego oraz współzałożyciela miasta Katowice (Kattowitz) Friedricha Wilhelma Grundmana (1804 – 1887). Przedmiot wykonano na pamiątkę jubileuszu 50-lecia ich wstąpienia w szeregi brackie i stanowi cenną pamiątkę po towarzystwie.

Imprezy jubileuszowe przybierały najczęściej formę bankietów pokrywanych z kasy brackiej. Początkowo organizowano je w sierpniu podczas strzelania o srebrną nagrodę (Silberschießen), a od lat 80. dziewiętnastego stulecia w Zielone Świątki. Pierwsza udokumentowana wzmianka o tego rodzaju uroczystości pochodzi z 3 sierpnia 1848 r., kiedy to obchodził 50-lecie przynależności do Bractwa król jubileuszowy z roku 1830 Johann Tomalla (Thomalla; zm. 1856 r. w Bytomiu). Z tej okazji bracia przybyli przed dom 88-letniego seniora, by przy muzyce zaprosić go na przygotowaną ucztę w siedzibie organizacji. Wszyscy członkowie złożyli na ten cel datek do kasy brackiej, a jubilatowi wręczono prezent pamiątkowy. Taką samą uroczystość przygotowano 3 lata później (4 sierpnia 1851 r.) stolarzowi Stanislaus’owi Markiefce. Zbiegła się ona dokładnie z datą wstąpienia jubilata do konfraterni, tj. 4 sierpnia 1801 r., a każdego z członków towarzystwa zobligowano do wpłacenia na poczet przyjęcia okolicznościowego 15 srebrnych groszy. W następnych latach 50-lecie przynależności do Bractwa obchodzili: sukiennicy Carl Herr (1861 r.) i Johann Gross (1863 r.), kotlarz Joseph Stolarczyk (Stolartzyk; 1874 r.), właściciel winiarni Johann Sedlaczek (1876 r.). Z kolei podczas uroczystości zielonoświątkowych w 1883 r. (14 – 17 maja) razem z ks. Weberem i radcą Grundmannem złoty jubileusz członkostwa w organizacji obchodził kupiec Joseph Johann Sobtzik. Ponadto 4 czerwca 1939 r. stosowną odznakę za 40 lat przynależności do Bractwa otrzymał Hugo Nowak, a rok wcześniej Hugo Fleischer.

Omawiając kwestię jubileuszy strzeleckich, należy wspomnieć o imprezach przygotowywanych z okazji rocznic sprawowania urzędów przez osoby zasłużone dla organizacji oraz jej protektorów. W 1853 r. Anton Klausa (burmistrz miasta w latach 1842 – 1849, a następnie dyrektor generalny dóbr hrabiego Ballestrema) nieprzypadkowo uzyskał tytuł królewski, gdyż w tym właśnie roku obchodził jubileusz 20-lecia pełnienia funkcji inspektora Bractwa. Uhonorowanie jubilata w ten sposób było przejawem szczególnego szacunku. Świadczy o tym także wiersz jemu dedykowany i wręczony podczas balu wieńczącego strzelanie zielonoświątkowe 19 maja 1853 r. Równie uroczyście 5 lat później obchodzono srebrny jubileusz sprawowania przez Antona Klausę urzędu inspektora. O randze wydarzenia świadczy to, że zorganizowano w tym celu odrębną imprezę (10 kwietnia 1859 r.). Ten zasłużony dla konfraterni urzędnik nie dożył jubileuszu 50-lecia członkostwa, gdyż zmarł i został pochowany w Mysłowicach (Myslowitz) w 1866 r., sprawując do końca honorową pieczę nad towarzystwem.

Przykład Antona Klausy stanowił ewenement, gdyż w okresie późniejszym honorowano w podobny sposób jedynie Guida hrabiego Henckla księcia von Donnersmarka (1830–1916), który w pierwszej dekadzie dwudziestego stulecia obchodził 2 wielkie jubileusze. Pierwszy z 1908 r. nawiązywał do 60-lecia objęcia przez niego w 1848 r. władzy nad majątkiem rodowym, zaś rok późniejszy upamiętniał 50-lecie sprawowania funkcji protektora związku. W obydwu przypadkach bracia postanowili upamiętnić to wydarzenie fundując krzyże okolicznościowe. W przypadku obchodów z 1908 r. Towarzystwo urządziło dodatkowo 6 września marsz paradny do Świerklańca z udziałem 120 członków konfraterni, a jubilatowi wręczono dyplom gratulacyjny z podpisami braci, za co protektor zrewanżował się przekazaniem 3000 marek na fundusz inwestycji budowlanych Bractwa.