Przykładem może być przystanek w Tarnowskich Górach przy ul. Bytomskiej, ostatni przed dworcem dla autobusów jadących od strony ul. Legionów i z Osady Jana. Jeszcze kilka lat temu przystanek ten był zlokalizowany kilkadziesiąt metrów za przejazdem kolejowym wąskotorówki, czyli w znacznej odległości przed ścisłym centrum miasta. W efekcie najczęstszy był taki widok, że tłumnie wysypujący się z autobusu pasażerowie musieli drałować dodatkowe kilkaset metrów w kierunku ul. Piastowskiej, Oświęcimskiej czy Rynku. Aż wreszcie zdecydowano się na pożyteczny krok: przystanek został przeniesiony na skrzyżowanie ul. Bytomskiej z ul. Krakowską. Znacznie to ułatwiło życie pasażerom.

Nie tak dawno temu przeniesiono też inny przystanek MZKP, ten przy ul. Powstańców. Stanowisko dla autobusów jadących w kierunku tarnogórskiego dworca zostało przesunięte o około 20 metrów w kierunku wschodnim. Jednocześnie dotychczasowy przystanek PKS pozostał na swoim miejscu. Powstała więc nieczęsto spotykana sytuacja: na tej samej ulicy w odległości 20 metrów stoją dwa przystanki: jeden dla autobusów miejskich, drugi dla dalekobieżnych autobusów PKS.

Dziwolągów komunikacyjnych było jeszcze więcej. Można by tu wymienić linię 135, która przez kilka lat we wszystkich kursach do Bytomia jeździła w każdym z kursów dwa razy tą samą ulicą: raz w tę, raz z powrotem. Mowa o ul. Bytomskiej. Autobus 135 wyjeżdżał z ul. Legionów skręcając w lewo do dworca, tam zawracał i z powrotem jechał ul. Bytomską, tym razem już do Bytomia.

Komunikacja pasażerska jest tworem pod pewnymi względami płynnym. To, co wydaje się w danej chwili oczywiste, po latach może być uznane za osobliwość.
I odwrotnie, rzecz jasna.