Na dworze króla Czech i Węgier, swego wuja, Władysława II Jagiellończyka pojawił się Jerzy w 1506 r. Sześć lat później przy królewskim poparciu został włączony do układów sukcesyjnych zawartych między księciem opolskim Janem II i jego siostrzeńcem księciem raciborskim Walentym. Po śmierci ich obydwu miał odziedziczyć ich ziemie.

W 1523 r. za zgodą króla Ludwika II kupił na Śląsku księstwo karniowskie. Coraz częściej przebywał w otoczeniu księcia Jana II. Razem wydawali dokumenty.

Wedle tradycji 30 kwietnia 1526 r. wspólnie nadali osadzie, powstałej koło wsi Tarnowice prawa miejskie oraz przywileje „Wolnego Miasta Górniczego”. Historyk W. Dziewulski twierdzi, iż Tarnowskie Góry powstały z inicjatywy Jerzego bo nie lubił Bytomia - jedynego wtedy miasta w okolicy. W liście do wuja króla Polski Zygmunta I Starego, wręcz przyjął tytuł „księcia Tarnowskich Gór” (niem. Herzog von Tarnowitz), pomijając godność „pana Bytomia”. Dawni tarnogórzanie o tym pamiętali i w swych księgach zapisali: „Georg marggraf von Brandenburg alß fundatore dieser Stadt vorhanden”.

W 1526 r. Jerzy otrzymał od księcia Jana we władanie jako zastaw ziemię bytomską i bogumińską. Pierwszym panem Tarnowskich Gór był więc faktycznie Jerzy.

Dwa lata później margrabia wspólnie z księciem Janem wydali słynny „Ordunek Gorny”, który stał się podstawą praw i wolności górników oraz wzorem dla wielu innych podobnych ustaw.

Margrabia był zwolennikiem protestantyzmu. Na sejmie w Augsburgu miał się podobno wyrazić, iż „złożyłby raczej swoją głowę pod topór katowski, aniżeli odstąpił od słowa Bożego” - stąd też jego przydomek „Pobożny”. Nie musiał jednak w ten sposób udowadniać swego przywiązania do nowej wiary.

W 1532 r. po śmierci księcia Jana miał przejąć we władanie księstwo opolsko-raciborskie. Nowy władca Czech i pan Śląska, Ferdynand I Habsburg nie lubił Hohenzollernów i ociągał się z oddaniem sukcesji Jerzemu. Robił to na tyle długo, że zdołał wywieźć z Opola wszystkie nagromadzone tam skarby.

W 1541 r. Jerzy interweniował w spór między Bytomiem i Tarnowskimi Górami o dochody z wag. Nakazał bytomianom przekazywanie połowy swych zysków tarnogórzanom.

Zmarł tuż po świętach Bożego Narodzenia w 1543 r. w rodzinnym Ansbach. Jego dziedzicem został jedyny syn, zaledwie pięcioletni Jerzy Fryderyk.