Chyba największą zrealizowaną inwestycją rekreacyjną z tamtego czasu jest stadion sportowy. Położony na zboczu wzgórza, ze wszystkich stron otoczony drzewostanem, służy teraz głównie jako boisko piłkarskie. Plan zbudowania w reptowskim parku stadionu przedstawił po raz pierwszy publicznie dyrektor GCRLiZ, Józef Juszko. Było to 26 czerwca 1968 r. w trakcie narady dyrektorów szpitali i kierowników Wydziałów Zdrowia Prezydiów Powiatowych Rad Narodowych z terenu województwa katowickiego. Niebawem projektanci przystąpili do działania. Wstępny projekt instalacji sanitarnych stadionu powstał w 1968 r. w krakowskiem oddziale Biura Projektów Służby Zdrowia. Stadion zlokalizowano pierwotnie około 160 metrów na zachód od budynków Zakładu Rehabilitacji Zawodowej Inwalidów, na zachodnim zboczu wzgórza. W 1968 r. przeprowadzono inwentaryzację drzewostanu w miejscu, gdzie miały zostać wycięte drzewa pod budowę stadionu. Rósł tam wtedy las iglasty, głównie świerkowy. Tylko w południowej części przyszłego stadionu teren był na pewnym fragmencie splantowany.

Na boisko prowadzą schody z piaskowca

Projekt wyrębu lasu wraz z kosztorysem gotowy był 22 września 1969 r. Również we wrześniu 1969 r. przygotowany został projekt techniczny stadionu. Opracował go inż. B. Nowak ze wspomnianego już Biura Projektów Służby Zdrowia w Krakowie. Pewnym utrudnieniem dla budowniczych był fakt pochyłości terenu, który wybrano pod inwestycję. W tamtym miejscu pochyłość wzgórza wynosiła 10 stopni. Projektant zdecydował więc o wyrównaniu terenu do rzędnej 292 m n.p.m. W październiku 1969 r. zdecydowano się zaadaptować typowy projekt budowy stadionu wraz z pawilonem sportowym. W ówczesnych czasach istniało coś takiego właśnie jak „projekty typowe”, na podstawie których w całej Polsce powstawały niemal bliźniaczo do siebie podobne budowle. W tym wypadku w stosunku do projektu typowego dokonano istotną zmianę: w budynku pawilonu sportowego zamiast pokoju dozorcy, postanowiono umieścić ubikacje publiczne.

Nowe krzesełka na trybunie stadionu

Dalsze prace projektowe przebiegały szybko. Pod datą 15 listopada 1969 r. odnotowano projekt techniczno-roboczy tak zwanej małej architektury stadionu. Przygotowała go Teresa Stebelska. Ta sama projektantka opracowała plan szczegółowy zagospodarowania przestrzennego stadionu, datowany na 21 listopada 1969 r. W tym też roku zaplanowano ogrodzenie stadionu. W grudniu 1970 r. gotowy był projekt techniczno-roboczy ukształtowania terenu stadionu. Ustalono w nim, że stadion zbudowany zostanie 139 metrów na zachód od budynku tak zwanego przezawodowania, czyli ZRZI. Oś boiska, w stosunku do poprzedniego opracowania, została przesunięta o 15 metrów na wschód. Uczyniono tak, żeby uchronić od wycinki starodrzew bukowy. Konsekwencją była konieczność zwiększenia robót ziemnych. Tylko w częśći południowej przyszłego stadionu występowała wyrównana płaszczyzna, leżąca nieco powyżej wysokości 292 m n.p.m.

W 1970 r. przeprowadzone zostały nowe pomiary sytuacyjno-wysokościowe. Na ich podstawie 11 marca 1971 r. opracowany został projekt wyrębu drzewostanu w południowo-zachodniej części planowanego stadionu. W maju 1971 r. I. Krobicka z BPSZ w Krakowie sporządziła projekt ogrodzenia stadionu. Miało ono mieć wysokość 166 cm. Ta sama projektantka postanowiła, że w południowo-zachodniej części stadionu wykonane zostaną schody - ze względu na różnice poziomów. Schody te wykonano z piaskowca „Kopulak” oraz z piaskowca przywiezionego z kamieniołomu w Radkowie w Górach Stołowych - odległego od miejsca budowy o 220 km. Twórcy stadionu przewidzieli na nim nie tylko boisko do piłki nożnej, ale także bieżnię i pola do uprawiania innych dyscyplin: skocznię w dal i do skoku o tyczce oraz rzutnię dyskiem, kulą i oszczepem. Prace przy budowie stadionu trwały do 1974 r. Zbudowano niewielką betonową trybunę dla widzów, zlokalizowaną po stronie zachodniej boiska, typowy budynek zaplecza a także kamienne schody zejściowe z piaskowca, prowadzące z boiska w kierunku doliny Dramy. Betonowa trybuna okazała się mniej odporna od schodów, bo w 2007 r. poddano ją remontowi. W północnej części stadionu utworzono korty tenisowe. Warto wspomnieć, że pierwotnie tak korty jak i boisko miały znajdować się gdzie indziej: w południowo-zachodniej części wzgórza, czyli nieco powyżej szybu „Ewa” Sztolni Czarnego Pstrąga. Taka koncepcja zawarta została w niezrealizowanym projekcie z 15 grudnia 1967 r. Reptowski stadion przeżywał swoje wielkie chwile zwłaszcza 6 i 7 czerwca 1981 r. Wtedy to odbyła się na nim część konkurencji regionalnej spartakiady ludzi niepełnosprawnych. Wzięło w niej udział w czterech dyscyplinach 76 zawodników z województw bielskiego, częstochowskiego i katowickiego. Wśród dyscyplin były m.in. rzut oszczepem, pchnięcie kulą czy skok w dal. Następna, druga spartakiada odbyła się 4 i 5 czerwca 1983 r. i miała zasięg ponadwojewódzki. Wzięli w niej udział podopieczni zakładów rehabilitacji zdrowotnej i zawodowej z Poznania, Wrocławia oraz z GCR Repty. Tym razem każda z trzech drużyn wystawiła po 20 zawodników, a wśród konkurencji znów znalazł się czwórbój lekkoatletyczny. Przez lata stadion był też areną rozgrywek piłkarskich na niskim szczeblu rozgrywek. Zapewne dzięki obecności piłkarzy LKS Tarnowiczanka Tarnowskie Góry obiekt ten zachował się w ostatnich latach w przyzwoitym stanie.