Koncepcja zakładała, że turyści będą tymi szybami schodzili do sztolni po schodach, a w podszybiu zostaną urządzone przystanie dla łódek. Łodzie miały być spięte ze sobą paciorkowo i poruszane siłą mięśni przewodnika, który odpychając się od ociosów, czyli ścian sztolni, miał wprawiać łódki w ruch. Projekt łodzi wykonał Karol Swoboda. Spieszono się, aby zdążyć z przygotowaniem sztolni do ruchu turystycznego na połowę września, kiedy to miały się odbyć pierwsze Dni Gwarków – czyli czterodniowe święto miasta. Dni te rozpoczęły się w sobotę 14 września. Dzień później, w niedzielę 15 września 1957 r., pierwszych zwiedzających wpuszczono na podziemną trasę turystyczną. W dniu otwarcia Sztolni Czarnego Pstrąga kilkaset osób zeszło schodami w szybie Ewa do łódek, przepłynęło trzysta metrów w stronę szybu Sylwester, by stamtąd zawrócić do szybu Ewa. W Sylwestrze nie było wtedy jeszcze schodów, a trasa nie posiadała oświetlenia elektrycznego. Na prąd w sztolni trzeba było poczekać nieco ponad dwa lata.

W styczniu 1958 r. wydarzył się zabawny incydent podczas prac. W hali pomp przy służącym wtenczas wodociągom szybie Staszic zaczęły się wydobywać kłęby gęstego dymu. Dym ten unosił się także z wylotu szybu wentylacyjnego, mieszczącego się przy szosie do Rept. Wszczęto alarm, podejrzewając pożar w podziemiu. Okazało się, że to murarze budujący schody – zapewne w szybie Sylwester – rozniecili ognisko, a ciąg powietrza popchnął pod ziemią kłęby dymu do stacji pomp przy szybie Staszic.

W 1958 r. prace w Sztolni Czarnego Pstrąga prowadzone były podobnie jak rok wcześniej: z myślą, aby zdążyć na wrześniowe Dni Gwarków. Na początku czerwca depeszę o pracach w szybach Sylwester i Ewa podała nawet Polska Agencja Prasowa, a za nią przedrukowały ją Trybuna Robotnicza i Gazeta Robotnicza. Podziemiami tarnogórskimi zainteresowali się znani wówczas ludzie. Zwiedził je pisarz Gustaw Morcinek, który w księdze pamiątkowej zapisał, że nie przypuszczał, iż są one tak rozległe i różnorodne. Podczas wizyty w Tarnowskich Górach 7 czerwca 1958 r. łódką w Sztolni Czarnego Pstrąga przepłynął Edward Gierek, sekretarz Komitetu Centralnego PZPR.

Nie tylko partyjni aparatczycy interesowali się podtarnogórską podziemną trasą turystyczną. W 1958 r. polscy emigranci żyjący w Ameryce Północnej zwrócili uwagę na tarnogórskie podziemia. Jak podawał Juliusz Pęgiel, chcieli nawet rozpocząć starania, by zbudować duży hotel w Tarnowskich Górach i wziąć się za obsługę ruchu turystycznego. Nic z tych planów nie wyszło. Z okazji Dni Gwarków w 1958 r. wyznakowano niebieski szlak turystyczny ze śródmieścia Tarnowskich Gór do parku w Reptach. Tam następowało rozwidlenia trasy: na szlak czerwony do szybu Ewa oraz na szlak żółty do drugiego z szybów.

Jeśli wierzyć ówczesnej prasie turystycznej, to w 1958 r. Sztolnia Czarnego Pstrąga nie była jedynym fragmentem podziemi, do którego urządzano wycieczki. Tarnogórski oddział Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego oprócz „żeglugi łodzią po sztolni”, proponował także zwiedzenie labiryntu wyrobisk w rejonie szybu Anioł. Ustalone za to już były zasady zwiedzania Sztolni Czarnego Pstrąga. Zbiorowe wycieczki w grupach po 50 osób urządzano w soboty (od 15 do 18) i niedziele (od 9 do 18) pod kierunkiem przewodników PTTK. Liczebność grupy związana była z tym, że w sztolni znajdowało się 10 łódek. Natomiast ograniczone terminy zwiedzania wynikały z tego, że w dni robocze, czyli od poniedziałku do soboty, trwały prace w sztolni. Toteż w dni robocze ruch turystyczny był sporadyczny.