W połowie dwudziestego wieku pewne zdziwienie u tarnogórzan mógł wywołać autobus jadący z Tarnowskich Gór do… Tarnowskich Gór. Linie autobusowe w obwodzie zamkniętym – bo tak wówczas nazywano linie okrężne – były nowinką dla osób podróżujących dotąd wyłącznie kolejami lub tramwajami, które miały zawsze przystanek początkowy inny od końcowego. Tymczasem Śląskie Linie Komunikacyjne postanowiły z dniem 1 czerwca 1951 r. uruchomić linię okrężną na trasie Tarnowskie Góry – Repty – Górniki – Ptakowice – Zbrosławice – Wilkowice – Miedary – Rybna – Strzybnica – Tarnowskie Góry. Linia ta nie przetrwała do naszych czasów.

Zresztą inne było wtedy spojrzenie na przewozy. W tamtych czasach dla mieszkańców podtarnogórskich wiosek autobus był prawie luksusem. Co innego niż dzisiaj rozumiało się wtenczas pod pojęciem doskonałości. Przykładowo w 1951 r. prasa pisała, że Świerklaniec ma doskonałe połączenie autobusowe, gdyż autobusy do Katowic jeżdżą co 30 minut, a do przystanku tramwajowego w Piekarach Śląskich jest tylko cztery i pół kilometra. Tymczasem dzisiaj trudno uznać za wzór doskonałości współczesne połączenia na linii 19 w godzinach szczytu, gdzie autobus odjeżdża co 10 minut. A kiedyś trzeba się było zachwycać półgodzinnym odstępem w kursowaniu.

Natomiast jeśli chodzi o odległość Świerklańca do tramwaju, to ówcześni mieszkańcy mieli nadzieję, że z czasem ona zmaleje. Wszak w 1950 r. prasa pisała o planach przedłużenia w przyszłości linii tramwajowej Bytom – Szarlej – Piekary Śląskie aż do Tarnowskich Gór. Zamiar ten nigdy nie został urzeczywistniony. Warto się zastanowić, dlaczego wtedy brano pod uwagę właśnie ten wariant, a nie jak kilka dziesięcioleci później, pomysł zbudowania tramwaju do Tarnowskich Gór od strony Bytomia…