Jan II stracił brata w tragicznych okolicznościach 27 czerwca 1497r. Książę opolski oskarżony o zdradę stanu i obrazę majestatu (rzucił się z nożem na królewskiego namiestnika księcia cieszyńskiego Kazimierza II) po osądzeniu przez sąd mieszczan nyskich, został ścięty. W ciągu następnych dziesięciu lat stracił także matkę oraz trzy siostry. Latem 1507r. był już jedynym z opolskich Piastów.

Fakt, iż sam nieżonaty i bezpotomny tym bardziej skupił się na działaniach na rzecz rozwoju księstwa opolskiego i poszerzaniu jego granic, m.in. za 8 tys. guldenów kupił 22 września 1498r. od Jana z Żerotina ziemię bytomską wraz z zamkiem w Świerklańcu i terenami dzisiejszych Tarnowskich Gór.

W tym samym czasie odkryto na polach koło wsi Tarnowice kruszce. Wkrótce miało to zadecydować o powstaniu nowego miasta.

W 1511r. zawarł ze swym siostrzeńcem, księciem raciborskim Walentym wzajemny układ o dziedziczeniu. Po śmierci jednego z książąt, drugi przejmie władzę nad jego ziemiami. Do układu za namową czeskiego władcy Władysława Jagiellończyka dopuszczono także, królewskiego siostrzeńca margrabiego Jerzego von Ansbach. Ten coraz częściej przebywał w otoczeniu księcia Jana. Możliwe, że Jan zgodził się na to ponieważ ani on, ani Walenty nie mieli dzieci.

Książę wydał wiele dokumentów świadczących o jego gospodarności. Często czynił to razem z Jerzym. Najsłynniejszym z dokumentów był „Ordunek Gorny” z 1528r. zawierający 72 art. kodyfikujące prawo górnicze. Po raz pierwszy wymieniono tam Tarnowskie Góry oraz władze miasta: burmistrza, wójta, radę i ławę miejską.

Wedle kronikarza Jana Nowaka, dwa lata wcześniej 30 kwietnia 1526r. książę Jan wraz z margrabią Jerzym nadali szybko rozwijającej się na polach między Tarnowicami, Lasowicami i Sowicami osadzie górników prawa miejskie i przywileje „Wolnego Miasta Górniczego”. Trzy lata później nadał prawo do pieczęci. W jej wizerunku znalazło się złote skrzydło oraz narzędzia górnicze (dziś w naszym herbie). To był początek historii naszego miasta.

W 1526r. Jan przekazał we władanie ziemię bytomską Jerzemu, który od trzech lat był księciem Karniowa.

W 1531r. Jan II wydał wielki przywilej ziemski dla księstwa opolsko-raciborskiego (tzw. przywilej Hanuszowy). Była to prawie jak konstytucja dla ziem Górnego Śląska.

Wiosną następnego roku – 27 marca 1532 – książę Jan II zmarł. Podobno już za życia często księcia nazywano dobrym. Współcześnie stało się to jego przydomkiem.