Honorowi tarnogórzanie

August Hohenzollern Tarnogórskie hospicjum działa już dziesięć lat Książęce tajemnice Pierwszy rok kadencji Czy jesteśmy bez winy? Tarnogórzanin zasłużony dla kultury polskiej Ksiądz Franciszek Blachnicki Kolyndowani Kim jest Ślązak? – kwestia śląskiej tożsamości Był tu Niemiec Polakowi bratem? Książęce życzenia dla czytelników Montesa Sztolnia Czarnego Pstrąga Najpiękniejsza szopka bożonarodzeniowa Święty z pierogami Budowa kolei, czyli skąd my to znamy Horst Sindermann Jubileusz tarnogórskiego Bractwa Strzeleckiego Muzykalia w zbiorach Stowarzyszenia Miłośników Ziemi Tarnogórskiej Honorowi tarnogórzanie

Prof. dr hab. Andrzej Kwolek – dziekan Wydziału Medycznego Uniwersytetu Rzeszowskiego jest wybitnym specjalistą z dziedziny neurologii i rehabilitacji. Dużą część swojego życia związał z miastem Tarnowskie Góry. Wyróżnia się pasją w działalności organizacyjnej, naukowej i społecznej.

Przewodniczący Rady Miejskiej Piotr Szczęsny wręcza Akt Honorowego Obywatelstwa prof. Andrzejowi Kwolkowi

Bogaty życiorys stawia Go za przykład człowieka, który mimo przeciwności życiowych twórczo buduje. Już jako student aktywnie działał w Związku Harcerstwa Polskiego. Przez 4 lata kierował Radą Kręgu Instruktorskiego. Aktywnie włączał się w organizację tzw. „białych niedziel”, kursów przygotowawczych dla przyszłych studentów medycyny, jak też obozów społeczno-wychowawczych.

Andrzej Kwolek w latach 1964-1973 pracował w Śląskiej Akademii Medycznej, pełniąc funkcję asystenta w Zakładzie Anatomii.W latach 1966- 1970 pracował jako lekarz w tarnogórskim Pogotowiu Ratunkowym, zaś w roku 1976 związał swoje losy z Górniczym Centrum Rehabilitacji Leczniczej i Zawodowej „Repty” (taką nazwę wtedy nosiło Górnośląskie Centrum Rehabilitacji im. gen. J. Ziętka). W okresie 1976- 1983 był ordynatorem oddziału rehabilitacji schorzeń układu nerwowego, a w latach 1981-1982 dyrektorem Centrum. W omawianym czasie uzyskał I i II stopień specjalizacji z dziedziny rehabilitacji. W okresie przełomu sierpniowego roku 1980 był inicjatorem utworzenia pierwszego w zakładzie opieki zdrowotnej na Śląsku Komitetu Założycielskiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność”.

W wyniku działań represyjnych ówczesnych władz dr Andrzej Kwolek zwolniony został z pracy w szptalu na początku roku 1983.

Po burzliwych czasach okresu „Solidarności” przenosi się wraz z rodziną do Rzeszowa. Tworzy od podstaw oddziały rehabilitacji w Wojewódzkim Szpitalu Zespolonym, a następnie w Szpitalu Wojewódzkim. W latach 1990-1994 pełnił funkcje dyrektora tej placówki. W tym czasie także broni pracę habilitacyjną i zostaje samodzielnym pracownikiem naukowym i konsultantem krajowym ds. rehabilitacji.

Jego praca zawodowa zawsze była powiązana z działalnością na rzecz obrony godności człowieka. W systemie niedemokratycznym świadczyła o wielkiej odwadze i niezależności światopoglądowej. Jako lekarz zadziwiał nie tylko profesjonalizmem, ale i podejściem do chorego. Zawsze pozostawał i pozostaje blisko pacjenta, uznając jego dobro za najważniejszy cel swego działania.

Byli współpracownicy i pacjenci wspominają doktora Kwolka jako prawego, sprawiedliwego, oddanego pacjentom, pracownikom i szpitalowi przełożonego; wzorowego lekarza, nauczyciela młodzieży lekarskiej i pozostałego personelu.

Prof. Andrzej Kwolek posiada bogaty dorobek naukowy. Jest autorem ponad 230 prac referatów. Jest autorem podręcznika „Rehabilitacja Medyczna”, promotorem 7 ukończonych prac doktorskich, 82 prac magisterskich i 66 prac dyplomowych licencjackich. Był organizatorem licznych zjazdów, konferencji i kongresów krajowych i międzynarodowych.

Za pracę zawodową, organizacyjną i społeczną otrzymał wiele wyróżnień i odznaczeń m.in. Złoty i Srebrny Krzyż Zasługi, Krzyż za Zasługi dla ZHP, Złotą Odznakę AZS, odznaczenia i nagrody resortowe.

Z okazji 25-lecia NSZZ „Solidarność” został wyróżniony Złotym Medalem Regionu Śląsko – Dąbrowskiego NSZZ „Solidarność”.

--------------------------------------------------------------------

Laudacja Jana Hahna na uroczystość nadania honorowego obywatelstwa księciu Guidotto Henckel von Donnersmarck

Książę Guidotto von Donnersmarck

Społeczeństwa bez pamięci, pozbawione tradycji – są martwe. Nie można budować przyszłości depcząc ślady lat minionych. Wartość człowieka można ocenić po jego postawie wobec przeszłości. Minęły czasy burzenia pałaców, skuwania napisów, fałszowania historii. Odkrywamy na nowo wielokulturowe dziedzictwo Górnego Śląska. Dziedzictwo Polaków, Niemców, Morawian, Czechów. Młodzież tarnogórska przywraca pamięci miejsca związane z religią ewangelicką i żydowską.

Dbamy o zabytki, nie zapominamy o tych, co odeszli, historia co roku ukazuje się nam w gwarkowskim pochodzie. I nie może być inaczej, chcąc, by nasze miasto pełne było turystów i żyło kulturą.

W chlubnej historii Tarnowskich Gór i okolic miejsce szczególne – nieprzerwanie przez kilka wieków- zajmują przedstawiciele rodu Henckel von Donnersmarck. Jako Panowie Stanowi a później Wolni Panowie Stanowi decydowali o losach tej ziemi. Obok innych arystokratycznych rodów udział wzięli w cywilizacyjno-gospodarczej rewolucji na Górnym Śląsku. Ich działalność obejmowała cały region, największe jednak natężenie osiągnęła na naszej ziemi. Jej efektem były kopalnie (w Radzionkowie), huty (Czarna Huta), fabryki (Kalety) z którymi związane były pokolenia mieszkańców. Dbali o potrzeby duchowe. Prawie w każdej miejscowości objętej ich zarządem wybudowali kościół, lub znacznie przyczynili się do jego powstania, ofiarowując grunt pod budowę albo materiały budowlane – począwszy od kościoła ewangelickiego na Rynku, skończywszy na klasztorze OO. Kamilianów na obecnej Osadzie Jana. Nie byli obojętni na nieszczęście innych. Zbudowali kilka szpitali i przytułków dla ubogich (Galgenberg, Nakło Śląskie, Świerklaniec). Przy pałacach i przy zarządach dóbr działał system pomocy socjalnej.

Ich własnością były lasy, które dobrze zarządzane, są teraz ozdobą Ziemi Tarnogórskiej.

Henckel von Donnersmarckowie byli jednym z najzamożniejszych rodów w Europie. Okazałość ich rezydencji, dorównywała ich znaczeniu. Niestety, najpiękniejsze z nich – w tym tzw. „Mały Wersal” i piastowski zamek – najstarsza siedziba – padły ofiarą nacjonalistyczno-ideologicznego barbarzyństwa. Te które pozostały, wraz z przepięknymi parkami, stanowią główną atrakcję turystyczną naszej ziemi. O obecności Rodu w historii miasta przypomina Ratusz i całe kwartały Tarnowskich Gór: Repty, Czarna Huta, Karłuszowiec.

W nowej rzeczywistości europejskiej Górny Śląsk zwolna okazuje wdzięczność twórcom jego rozwoju. Uczyniły to Bytom i Katowice honorując Tiele-Wincklerów, Ruda Śląska wobec rodu Ballestremów i Schaffgotschów, Zabrze wobec przedstawiciela rodu Henckel von Donnersmarck. Jutro w kopalni „Guido” pani prezydent Zabrza spotka się z Księciem Guidotto – prawnukiem budowniczego tejże kopalni.

Z żadnym miastem jednak, z żadnym obszarem nie łączyły się tak dominująco koleje jednego rodu jak z Tarnowskimi Górami i z Ziemią Tarnogórską ród Hencklów von Donnersmarck. Ich obecność okazała się dla nas pożyteczną i budującą. Jeśli okres od wojny trzydziestoletniej do II wojny światowej, czyli trzystuletni - uważamy za okres świetności i rozwoju miasta, to jest to główną zasługą jego Wolnych Panów Stanowych przecież!
Mając to wszystko na uwadze, oczywistą stała się kwestia uhonorowania przez nas przedstawiciela tego wybitnego rodu. Wiele nieoficjalnych kontaktów sprawiło, że związek mieszkańców Tarnowskich Gór i okolic z rodem Henckel von Donnersmarck nie uległ zerwaniu. Obecny tutaj Książę Guidotto Henckel von Donnersmarck opiekuje się dawnymi pracownikami dóbr jego ojca. Świerklanieckie Gimnazjum Imienia Jana Pawła II utrzymuje stałe kontakty z hrabią Andrzejem (linia nakielska) i księciem Guidotto (linia świerklaniecka).

Możemy poczytywać sobie za honor móc obdarzyć dzisiaj głowę rodu Henckel von Donnersmarck tytułem Honorowego Obywatela Miasta Tarnowskie Góry. Stajemy się przez to uczestnikami wydarzenia symbolicznego: ukłonu w stronę przeszłości, wpisania się w proces budowy Europy bez granic i barier, co jest najważniejszym wyznacznikiem przyszłości.