W Tarnowskich Górach w latach 1841-1843 w Szkole Górniczej uczył się Wilhelm Theodor Ludwig von Blandowski (1822-1878), badacz Australii. Chociaż z wykształcenia był inżynierem górniczym, absolwentem Akademii Górniczej w Berlinie, od 1849 r. związał się na 10 lat z Australią. Był tam kustoszem zbiorów muzeum przyrodniczego w Melbournie. Po powrocie do Europy zmarł na skręt kiszek w zakładzie dla obłąkanych w Bolesławcu.

W kopalniach Tarnowskich Gór w latach 1855-1858 pracował pochodzący z Gliwic Heinrich Adolf Eck (1837-1925), syn konstruktora pieca hutniczego do rafinacji surówki. Eck był członkiem zespołu, który opracował mapę geologiczną Górnego Śląska. Zyskał miano znawcy górnośląskiego triasu, wyróżniając tu m.in. dolomity kruszconośne i inne warstwy.

Zupełnie nieznany w Tarnowskich Górach jest wrocławianin Rudolf Dittrich (1850-1922) – doktor filozofii, wieloletni prezes Śląskiego Towarzystwa Entomologicznego i badacz błonkówek. To właśnie on zabiegał o objęcie ochroną lasu Segiet, który po drugiej wojnie światowej został uznany za rezerwat przyrody.

Swój wkład w rozwój przemysłu tarnogórskiego miał Carl Rudolph Mentzel (1799-1856), z urodzenia wałbrzyszanin. Był on inspektorem hutniczym oraz geeologiem-amatorem. Od 1830 r. przez pewien czas był szefem huty ołowiu i srebra „Fryderyk”, która mieściła się w Strzybnicy. Bez powodzenia usiłował tam uzyskać metaliczny cynk w piecach szybowych, służących do prażenia rud. Mentzel jako geolog kolekcjonował skamieniałości triasowe, m.in. z Krapkowic, Laryszowa, Opatowic, Rybnej czy Starych Tarnowic. Prócz tego opisał nowy gatunek triasowego ramienionoga.

Pewne związki łączą z ziemią tarnogórską innego geologa. Był nim Carl August Ludwik von Oeynhausen (1795-1865), pochodzący z Westfalii autor pierwszego geologicznego opisu Górnego Śląska. Po raz pierwszy w Tarnowskich Górach pojawił się w 1817 r., kiedy to skierowany tam został na praktykę w Urzędzie Górniczym. W 1822 r. Oeynhausen opublikował „Zarys geognostycznego opisu Górnego Śląska”. W dziele tym znalazła się najstarsza wzmianka o kościach, jakie występują w utworach wapiennych m.in. w Łagiewnikach, Opatowicach i Starych Tarnowicach. Kości te Oeynhausen uznał błędnie za szczątki fok i wielorybów, gdyż nie znano wtedy jeszcze prehistorycznych gadów.

Nazwę Tarnowskich Gór wykorzystał w nazewnictwie naukowym Martin Websky (1824-1866), mineralog urodzony u podnóża Gór Sowich w Głuszycy. W 1854-1856 jako góromistrz prowadził zajęcia w Szkole Górniczej w Tarnowskich Górach. Wtedy to opisał nową odmianę aragonitu, której nadał nazwę tarnowicyt.

Mniejszą renomę zdobył Julius Kutzi (1829-1876), syn nauczyciela szkoły katolickiej, urodzony w Tarnowskich Górach. Kutzi był badaczem flory okolic Tarnowskich Gór. Pewna część zebranego przezeń zielnika przechowała się do naszych czasów w Dziale Przyrody Muzeum Górnośląskiego w Bytomiu.

Można by jeszcze wymieniać i inne postacie przyrodników związane z Tarnowskimi Górami, takie jak choćby Rudolph Carnall, Carl Gaebler, czy Carl Winkler. Niech jednak zainteresowani sami sięgną do słownika i poszukają w nim wzmianek o badaczach związanych z ziemią tarnogórską…