|
Kamieniem milowym było pojawienie się pospiesznej linii autobusowej do
Katowic przez Bytom.
Po raz pierwszy więc autobusem WPK można było
bez przesiadki dostać się z grodu nad Stołą do Chorzowa. Oto 5 grudnia 1972 r.
ruszyła linia 1A. Jeździła zasadniczo co 20 minut, a w niedziele co 30 minut.
Bilet na tę linię do Katowic kosztował 11 zł, zaś do Bytomia - 5 zł. Linia ta
stanowiła niejako wydłużenie już istniejącej od dziesięcioleci linii pospiesznej
nr 1 z Bytomia do Katowic. Kilkanaście lat później linię pospieszną 1A
przemianowano na A, zaś od 1 marca 1995 r. nadano jej numer 820.
Komunikacja miejska wypierała powoli połączenia PKS. I tak od 3 marca 1973 r. w
zamian za dotychczasową linię PKS-u do Wilkowic, pojawiła się linia okrężna 195
na trasie: Tarnowskie Góry - Strzybnica - Rybna - Miedary - Wilkowice - Stare
Tarnowice - Tarnowskie Góry. Równocześnie uruchomiono linię 196: Tarnowskie Góry
- Strzybnica - Brynek - Tworóg - Świniowice - Wielowieś - Wojska - Miedary -
Rybna - Strzybnica - Tarnowskie Góry. Tego samego dnia zmieniono trasę linii
180, która odtąd obsługiwała trasę z Tarnowskich Gór przez Strzybnicę, Rybną,
Miedary, Połomię, Wojskę i Wielowieś do Świniowic. O ile linia 180 przetrwała
mniej więcej w tym kształcie, to linie 195 i 196 później zostały zlikwidowane. Z
dniem 3 czerwca 1973 r. połączenie z Tarnowskimi Górami otrzymali też mieszkańcy
Nowej Wsi Tworoskiej, gdyż wydłużono tam trasę linii 143. Natomiast pod datą 1
grudnia 1973 r. zapisano zmianę trasy linii 94. Odtąd przebiegała ona z
Tarnowskich Gór przez Radzionków i obok kopalni Radzionków do Bytomia. W ten
sposób radzionkowska kopalnia uzyskała bezpośrednie połączenie z grodem Gwarków.
Malutki Plac Żwirki i Wigury z biegiem lat coraz mniej nadawał się do funkcji
pętli autobusowej. Stopniowo wycofywano z niego kolejne autobusy. Od 18 marca
1976 r. przystanek końcowy autobusów 83, 112 i 134 przeniesiono z tego placu na
pobliską ul. Karola Miarki, gdzie dotychczas zatrzymywały się autobusy 19, 94,
158 i 174.
Wiosną 1976 r. frustracje przeżyli mieszkańcy nowego osiedla bloków Fazos,
znajdującego się przy ul. Opolskiej. Zbudowali oni wiatę przystankową i ławki,
ale autobusy ignorowały ten przystanek. Włączono go do rozkładu jazdy dopiero 20
maja 1976 r. Odnotujmy, że wtenczas zatrzymywały się tu linie nr 129, 129 bis,
143, 180, 195 i 196.
Wielkim dniem była środa 5 stycznia 1977 r. Wtedy to oddano do użytku dworzec
autobusowy pomiędzy ulicami Częstochowską i Pokoju, czyli w pobliżu dworca
kolejowego PKP. Budowa trwała 8 miesięcy, a wykonawcą był Miejski Zarząd Ulic i
Mostów. Powstało pięć zadaszonych długich peronów, z czego cztery przeznaczono
dla autobusów WPK, a jeden dla PKS. Równocześnie zlikwidowane zostały przystanki
WPK na Placu Żwirki i Wigury oraz na ul. Karola Miarki. Na dworcu zatrzymywały
się wszystkie tarnogórskie linie autobusowe. Wyliczmy ich numery: 1a, 5, 19, 19
bis, 80, 83, 87, 94, 119, 129, 129 bis, 134, 142, 145, 153, 158, 164, 174, 179,
180, 189, 191 i 191 bis. Oraz oczywiście linie PKS. Taka centralizacja trwała
niedługo, gdyż od 1 lipca 1976 r. decyzją Urzędu Miejskiego w Tarnowskich Górach
rozdzielono stanowiska linii PKS. PKS-y w stronę Tworoga odjeżdżały z ul.
Powstańców Śląskich, zaś w stronę Miasteczka Śląskiego - z ul. Styczyńskiego.
Wywołało to protesty pasażerów i po jakimś czasie wrócono do sprawdzonej
koncepcji centralizacji.
W latach osiemdziesiątych tarnogórzanie mieli możność korzystać z komunikacji
międzywojewódzkiej. Przez pewien czas autobusy linii 119 jeździły do Piasku,
leżącego wówczas w sąsiednim województwie częstochowskim. Nowych linii
przybywało niewiele, jednak z czasem pojawiały się kolejne. Przykładowo w 1988
r. uruchomiono linię 173 z Tarnowskich Gór przez Nowe Chechło, Świerklaniec i
Orzech do Bytomia. Natomiast 2 kwietnia 1990 r. WPK uruchomił linię nr 1 na
trasie Osada Jana - dworzec autobusowy - osiedle Fazos - osiedle Przyjaźń -
Śląskie Centrum Rehabilitacyjne Repty.
Tomasz Rzeczycki
Fot. www.przegubowiec.com
Ciąg dalszy w następnym numerze
|
