Skip to content
Między magnatami Drukuj Poleć znajomemu
Otto von Wrochem
Otto von Wrochem

Górnośląska szlachta – Wrochemowie Cz. VII

Otto von Wrochem nie zrobił kariery ani w wojsku – jak tego chciał – ani w polityce. To jego syn spełnił plany rodziny o polityce, tej regionalnej we Wrocławiu i tej wielkiej w Berlinie. Tam pośród magnatów w Izbie Panów zasiadł Wiktor. On też jako pierwszy zwrócił uwagę, że trzeba pamiętać o przodkach.

Otto będąc zbyt słabego zdrowia nie został – wbrew własnej chęci i woli ojca – żołnierzem w 1. Śląskim Regimencie Kirasjerów we Wrocławiu. W 1823 r. wstąpił do 2. Regimentu Ułanów w Gliwicach. Późną wiosną 1840 r. ożenił się z Agnieszką Lachmann, która niestety zmarła w tym samym roku. Podczas pobytu w Prusach Wschodnich poznał swoją drugą żonę Teofilę Kobylińską. Ślub wzięli wiosną 1842 r. Pierwsze lata Otto i Teofila mieszkali w Gliwicach – tu urodzili im się pierwsi trzej synowie: Wiktor, Otto, Artur - później przenieśli się do Raciborza, gdzie urodził się ich najmłodszy syn, Adolf. Wakacje chłopcy spędzali w dworze swego stryja Emila w Kopienicy. Małżonka Ottona, Teofila zmarła wiosną 1858 r.
Wiktor w 1864 r. trafił do Gwardii Regimentu Artylerii Polowej. Rok później został słuchaczem Szkoły Wojskowej w Erfurcie. Brał udział w kampanii w 1866 r. i walczył w bitwie pod Sadową w Czechach.

W czasie wojny prusko-francuskiej w 1870 r. wszyscy solidarnie zgłosili się na ochotnika do armii. Otto „ojciec” służył w Landau, Artur w 90. Meklemburskim Regimencie Piechoty, Adolf w 14. Regimencie Dragonów a Wiktor w Gwardii Regimentu Artylerii Polowej (niem.: Garde-Feldartillerie-Reg.). Otto „syn” ze względu na słabe zdrowie musiał pozostać w domu. Wiktor za swą służbę został odznaczony Krzyżem Żelaznym II kl.

Wiktor niedługo po wojnie – w 1873 r. - ożenił się ze swoją kuzynką Emmą von Wrochem, córką Maurycego z Czerwięcic. Młoda żona zmarła po zaledwie niecałym roku, latem 1874 r. Ponownie ożenił się trzy lata później z Zofią von Gelhorn, której matką była Maria von Wrochem, ciotka jego pierwszej żony. W 1877 r. przejął po Maurycym von Wrochemie z młodszej linii rodu dobra Czerwięcice. Otto „ojciec” zmarł wiosną 1886 r.
Wiktor w 1887 r. został majorem i rok później odszedł z wojska. Udzielał się bardzo aktywnie w życiu powiatu raciborskiego. W 1901 r. został członkiem śląskiego Sejmu Prowincjonalnego. Był także wielokrotnie uhonorowany odznaczeniami, np. krzyżem pamiątkowym dla kombatantów kampanii 1866 r., wojennym medalem pamiątkowym 1870, za 25 lat wiernej służby państwowej otrzymał order Orła Czerwonego IV Kl. i Order Korony III Kl. Został także Kawalerem Prawa Zakonu Joannitów. W 1908 r. jako reprezentant swojego powiatu zasiadł w pruskiej Izbie Panów.

Wiktor jako pierwszy z rodziny opracował dzieje swych przodków od czasów najdawniejszych aż do śmierci Jan Henryka w 1807 r. Praca jego ukazała się w Raciborzu w 1908 r. jako tom pierwszy monografii pt. „Familien-Geschichte des Geschlechts von Wrochem”. Aktywny do ostatnich chwil swego życia zmarł jesienią 1910 r. w swojej rezydencji w Czerwięcicach.

Z drugiego małżeństwa z Zofią von Gelhorn Wiktor pozostawił sześć córek. Najstarsza zmarła zaraz po urodzeniu. Pozostałe dożyły wieku dojrzałego. Spośród nich Maria została żoną hrabiego Wolfa Fryderyka von Kleist-Retzow, młodsza Zofia wyszła za Hansa von Szymonskiego i po śmierci ojca w 1910 r. przejęła majątek Czerwięcice. Ewa wyszła za mąż za Otto-Vollrata von Watzdorfa. Ich najstarszy syn Vollrat został w 1927 r. adoptowany przez brata swej babki, Karola von Wrochem-Gelhorna i przyjął nazwisko von Wrochem-Watzdorf.

Arkadiusz Kuzio-Podrucki