Skip to content
Starosta Wrochem Drukuj Poleć znajomemu
 
 

Górnośląska szlachta – Wrochemowie Cz. IV

Gottlob był najstarszym pośród z synów Jana Henryka, którzy dożyli wieku dojrzałego. On też kontynuował urzędniczą karierę swego ojca.

Po ukończeniu akademii rycerskiej w Legnicy w 1781 r. rozpoczął służbę w Regimencie Kirasjerów Nr 12 von Dalwiga w Raciborzu. W połowie 1790 r. ożenił się z Ernestyną von Minnigerode. Miał wówczas 25 lat, jego wybranka była młodsza od niego o lat dwanaście. Już w dziewięć miesięcy później urodziły im się bliźnięta: syn Gottlob zmarł cztery lata później, córka Ernestyna dożyła wieku dojrzałego. Kolejny syn Wilhelm urodził się w 1792 r. w nowokupionych dobrach Osiek (wówczas w powiecie lubińskim). Dwa lata później Gottlob kupił kolejne majątki: Niwa i Borkowice (koło Niemodlina), gdzie  przeprowadził się z rodziną. Tam urodziły się im kolejne dzieci. Jesienią 1797 r. zmarła, już od jakiegoś czas chorująca, żona Gottloba, Ernestyna.

W 1798 r. Gottloba czekała poważna zmiana. Późną wiosną otrzymał, jako następca swego ojca, nominację królewską na urząd starosty powiatu raciborskiego. Po objęciu urzędu przeniósł się do Raciborza. Jesienią tego samego roku ożenił się powtórnie. Jego drugą wybranką była baronówna Zofia von Lyncker. Małżeństwo to było pierwszym, „utytułowanym” związkiem, jakie zawarli Wrochemowie. Gottlob był „tylko” szlachcicem, jego małżonka baronówną.

W Raciborzu rodzina Gottloba mieszkała przez następne kilkanaście lat. W 1802 r. sprzedał dobra Niwa i Borkowice. Już wcześniej pozbył się majątku Osiek. W następnych latach zdecydował się na nowe zakupy. W 1806 r. nabył dobra Pszów koło Rybnika, w 1817 r. Brzeźnica koło Raciborza, w 1819 Wielkie Paniowy od Antoniego von Schimonsky’ego (wówczas dobra te  znajdowały się w powiecie bytomskim) a w 1837 r. Kopienice koło Gliwic.
W 1816 r. Gottlob został wybrany starszym ziemskim powiatu raciborskiego. W 1823 r. uczestniczył także jako deputowany z powiatu raciborskiego w obradach pierwszego śląskiego Sejmu Prowincjonalnego we Wrocławiu. Godność starszego ziemskiego dzierżył aż do 1835 r.

W 1827 r. uległ częściowemu spaleniu jego dom w Wielkich Paniowach. W następnych latach został całkowicie odbudowany. Wraz z końcem 1839 r. Gottlob odszedł z urzędu starosty raciborskiego. W maju roku następnego był świadkiem ślubu swego syna Ottona z Agnieszką Lachmann. Zmarł jesienią 1840 r. Ledwie miesiąc później odeszła także niedawno poślubiona żona Ottona, Agnieszka. Wdowa po Gottlobie, Zofia tymczasowo zamieszkała nadal w dobrach Pszów. Na początku 1841 r. sprzedała je jednak i osiadała w Gliwicach gdzie zmarła latem tego samego roku.
Gottlob z obydwu związków małżeńskich miał kilkanaścioro dzieci, Wiele z nich nie dożyło wieku dojrzałego. W momencie jego śmierci każde z jego już dorosłych dzieci posiadało własne domy. Większość także rodziny. Spośród synów: Wilhelm, Juliusz, Otto, Emil i Adolf stali się założycielami osobnych gałęzi rodu.

Arkadiusz Kuzio-Podrucki

 

Okładka Montes nr 41

Okładka Montes nr 41