|
Miał już wówczas 56 lat i wieloletnią praktykę w zawodzie. Chociaż dotychczas pracował w Galicji, nie wahał się - zabrał swą rodzinę i przybył, aby oddać wszystkie swe siły i serce dla tej ziemi. Warto jednak wiedzieć, jak przedtem biegło jego życie.
Feliks Czesław Piestrak urodził się 2 czerwca 1868r. w Lutczy (pow. rzeszowski). Rodzicami jego byli Maria z Jenknerów i Józef Piestrakowie. Początkowo naukę pobierał u swego ojca, nauczyciela. Do gimnazjum uczęszczał w Rzeszowie i Jaśle, gdzie w 1887r. zdał maturę, po której wyjechał do Austrii na akademię górniczo-hutniczą w Leoben (Styria). Do 1891r. ukończył tam oba wydziały: górniczy i hutniczy, po czym odbył jednoroczną służbę wojskową (w armii austriackiej) w pułku kolejowym i
telegraficznym w Korneuburgu (k. Wiednia), uzyskując stopień oficerski.
Bezpośrednio po ukończeniu służby wojskowej zatrudniony zostaje jako inżynier górniczo-hutniczy m.in. w państwowych salinach galicyjskich. Pracował w Wieliczce, Kałuszu, Bochni, Dolinie, przechodząc wszelkie oddziały techniczne: głębokich wierceń, miernictwa, budownictwa lądowego, budowy maszyn, w oddziale ruchu kopalnianego i warzelnictwa soli.
W roku 1896 ożenił się z Kazimierą Markiewicz (z rodziny spokrewnionej z twórcą lampy naftowej - Ignacym Łukasiewiczem).
Od roku 1908 do 1913 oraz od 1918 do 1923r. kierował jako dyrektor państwową szkoła górniczą w Wieliczce. Podczas I wojny światowej pełnił funkcję naczelnika zarządu salin w Wieliczce a następnie zastępcy naczelnika dla spraw technicznych.
W ciągu swojej pracy zwiedził szereg kopalń krajowych i zagranicznych: w Czechach, na Węgrzech, Bukowinie, w Bośni i Niemczech. Były to: kopalnie i warzelnie soli, kopalnie węgla, rudy, kruszców, wosku ziemnego i oleju skalnego. Równocześnie pogłębiał stale studia nad górnictwem polskim oraz poświęcał wiele czasu polskiemu słownictwu technicznemu.
Wszystkimi wiadomościami i spostrzeżeniami dzielił się w publikacjach i na wykładach w szkole górniczej. Poza pracą zawodową wiele czasu poświęcał akcjom społecznym oraz działając czynnie w różnych instytucjach, jak: Tow. Sokół, Tow. Szkól Ludowych, Tow. Czytelni Ludowych, Kasyno Urzędnicze w Wieliczce. Zorganizował zrzeszenie sztygarów salinarnych, za co został mianowany jego honorowym członkiem. Zorganizował instytucję „Wykładów popularnych dla robotników salinarnych” - z różnych dziedzin
nauki (trwało do kilka lat i wygłoszonych zostało przeszło 160 wykładów). Założył Bratnią Pomoc Uczniów Szkoły Górniczej w Wieliczce, od wdzięcznych uczniów zyskując honorowe członkostwo. Przez szereg lat był dyrektorem „Towarzystwa Wspierania Wdów i Sierot” po urzędnikach i lekarzach salinarnych w Wieliczce, poświęcając wiele energii dla powiększenia funduszów tegoż towarzystwa (m.in. zakup domu i budowa kiosku dla rozwinięcia działalności dochodowej TWWiS).
Inż. Feliks Piestrak posiadał również bogaty dorobek naukowo-literacki. Dokonał wielu przekładów cennych dzieł, podręczników, pisał też własne rozprawy, artykuły naukowe i literackie felietony. Znalazł również czas na żmudną pracę nad słownictwem górniczym, dzięki czemu powstał „Niemiecko-polski słownik górniczy” - dzieło o wielkiej wartości naukowo-wychowawczej, podziwiane nie tylko w kraju, ale i za granicą.
Posiadając łatwość rymowania, przełożył z języka niemieckiego liczne pieśni górnicze, ludowe, wojskowe i studenckie, których potem uczono w szkole górniczej. Miał własne wiersze, układane przy różnych okazjach.
Publikować rozpoczął inż. F.Piestrak od roku 1895 w różnych wydawnictwach we Lwowie, Krakowie, Warszawie, Cieszynie, Tarnowie, Wieliczce, Wiedniu i Lipsku. Wydał ok. 90 publikacji.
W grudniu 1923r. wezwany zostaje do wojewódzkiego urzędu górniczego w Katowicach, gdzie otrzymuje propozycję objęcia szkoły górniczej w Tarnowskich Górach. Jest to uzależnione od jego własnej decyzji. Nie była ona lekka, ale wiedząc, że na Śląsku jest potrzebny - wyraża zgodę. Wraz z rodziną przybywa do Tarnowskich Gór dnia 22 stycznia 1924 roku, przywożąc z sobą cały ogrom wiedzy i doświadczenia, by dzielić go z przyszłymi wychowankami.
Nowe miasto, nowe warunki pracy... i świadomość, że tu musi dać z siebie wszystko... W krótkim czasie pokochał tę nową szkołę i to miasto. Z niesłabnącą energią rozwija tarnogórską szkołę górniczą, ulepsza. Zakłada i tutaj Bratnią Pomoc Uczniów. Przyczynia się do założenia bursy szkolnej. Tworzy w szkole szereg kół zainteresowań, jak: oświatowe, muzyki i śpiewu, krajoznawcze, sportowe i inne. W kółkach tych osobiście współpracował z młodzieżą, co z jej strony spotykało się z uznaniem.
Pracowitość i silna wola F.Piestraka sprawiają, że na Śląsku przygotowuje drugie wydanie - wspomnianego wyżej znakomitego „Słownika górniczego”, zaś w przeróżnych dziennikach i czasopismach tak polskich jak i niemieckich wychodzą w owych latach bardzo ciekawe jego „Listy z podróży” (po Polsce, Czechosłowacji, Bośni i Austrii), to znów cały szereg opisów ziemi tarnogórskiej i miasta. Dał się rychło poznać jako świetny mówca, to też na różne zebrania wszelkich związków zapraszano go do wygłaszania
prelekcji. Czynił to chętnie i z wrodzonym talentem, poruszając tematy aktualne i ciekawe. Przemawiał także w czasie uroczystości z okazji świąt narodowych. Zapraszały go różne instytucje i stowarzyszenia oraz szkoły w powiecie. Spieszył chętnie wszędzie z wykładami, prelekcjami, wyświetlając przeźrocza. Był za to szczególnie podziwiany, że zawsze dla wszystkich znalazł czas i nikomu nie odmawiał. Czynił to także wtedy, kiedy szkoła górnicza w Tarnowskich Górach została w 1933 roku zlikwidowana
i przeniesiona do Katowic.
Kiedy wybuchła wojna 1939 roku, inż. F.Piestrak pozostał wraz z żoną w Tarnowskich Górach, zostali jednak wyrzuceni ze swego domu, gdzie powrócili po zakończeniu wojny.
Inż. Feliks Piestrak zmarł 15 maja 1947 roku w Tarnowskich Górach, ale pochowany został w grobowcu rodzinnym na cmentarzu rakowickim w Krakowie.
Barbara Babirecka
Artykuł ten powstał w oparciu o informacje
uzyskane przed laty od najstarszej,
dziś już nieżyjącej, córki inż. F.Piestraka
- dr Zofii Nowakowskiej |
