Rys historyczny budowy
i rozbudowy miejskich urządzeń wodociągowych

Wykonane w roku 1836 na szybie Kochlera urządzenie pompowe wraz z kotłami okazało się coraz mniej ekonomiczne, gdyż przy wielkiej ilości zużytego węgla osiągnięto małą wydajność.

W roku 1872 postanowiono zakupić nowe urządzenia pompowe. W tym celu rozbudowano budynek nadszybia, dobudowując od strony północnej pomieszczenie na nowe urządzenie napędowe, zaś od strony południowej wykonano dobudówkę dla dwóch kotłów parowych.

Skasowano dwa stare kotły ustawiając dwa nowe walesakowe z huty Donnersmarcka. Każdy z nich posiadał 19,6 m kw. powierzchni ogrzewalnej i odpowiadał pracy na ciśnienie 4,5 atmosfery.

Pompa parowa systemu Rittingera zakupiona została w firmie Hoppa w Berlinie i kosztowała 6 000 marek. Leżąca maszyna napędowa posiadała jeden cylinder parowy i dwa koła zamachowe. Średnica tłoka wynosiła 340 mm a suw tłoka 0,31 m. Siła napędowa z maszyny na pompę przenoszona była przy pomocy sprzęgła krzyżowego. Wydajność nowej pompy wynosiła 0,40 m3/m.

Zmodernizowane ujęcia wody pozwoliły na włączenie wysoko położonych punktów odbiorczych do sieci i bezpośredni odbiór wody. Na rachunek wnioskodawców podłączone zostały do sieci wodociągowej budynki mieszkalne, prywatne i instytucje. Wygodna forma dostawy wody poprzez zdroje publiczne oraz podłączenia domowe spowodowała iż z studni publicznych nie korzystano. Zostały one zaniedbane i z czasem stały się niezdatne do użytku. Podnoszona z podziemi woda była jakościowo bardzo dobra, smaczna i świeża. Jednak na skutek magazynowania w zbiornikach obok ujęcia ulegała pogorszeniu. Zbiorniki były otwarte. Woda mieszała się z wodami opadowymi, zaś przy działaniu słońca kwitły na murowanych ścianach basenów glony i podnosiła się temperatura wody. Często oczyszczano ściany basenów, jednak nie dawało to pożądanych rezultatów, woda dostarczana do miasta była złej jakości. Powołani w roku 1879 rzeczoznawcy w opracowanym dla magistratu raporcie jednoznacznie stwierdzili, iż należy zbiorniki nakryć. Ze względu na brak pieniędzy sprawę odłożono.

Dopiero w roku 1887 przykryto zbiorniki wodne stropem betonowym - płytą 50 mm między dźwigarami. Powierzchnia obydwu zbiorników do nakrycia wynosiła 320 m2.

Stworzone w ten sposób zbiorniki systemu „Moniera” zabezpieczały magazynowaną wodę od wpływów słońca, deszczu i kurzu. Na płytę dla utrzymania temperatury wody, jako warstwę izolacyjną nasypano ziemię czarną grubości 1 m obsiewając ją trawą. Koszty pokrycia zbiorników wyniosły 4 000 zł. Jakość wody uległa radykalnej poprawie, co potwierdzili mieszkańcy w swych pismach do władz miejskich.

Materiały ze zbiorów PWiK sp. z o.o.
Materiał promocyjny