Biskup wielu diecezji

Jan Kropidło był najstarszym bratankiem Władysława Opolczyka i choć powinien odziedziczyć księstwo opolskie został przeznaczony do kariery duchownego. Pomógł mu w niej stryj Władysław.

Pierwszą godnością była prepozytura w kapitule spiskiej uzyskana w 1379 r. W czasie tym jednak faktycznie przebywał na studiach w Bolonii we Włoszech. W 1382 r. po przyjeździe do Polski został biskupem poznańskim. Dwa lata później przeniesiono go do bogatszego Włocławka (diecezja kujawska). W 1388 r. uzyskał za popraciem Władysława Opolczyka od papieża Urbana VI nadanie na arcybiskupstwo gnieźnieńskie. Sprzeciwił się jednak tej nominacji król Władysław Jagiełło. Nie ufał śląskiemu Piastowiczowi.

Cały spór zakończył się ostatecznie siedem lat później klęską Jana Kropidły. Aby wynagrodzić mu stratę papież nadał mu, niestety bardzo ubogie, biskupstwo kamieńskie na Pomorzu Zachodnim. Aby podwyższyć jego dochody miał Jan także zarządzać dobrami diecezji poznańskiej, ale znowu Jagiełło był przeciw. Ciągłe prośby o pomoc sprawiły, że w 1398 r. objął diecezję chełmińskią, na terenach państwa zakonu krzyżackiego. Po śmierci stryja Opolczyka pogodził się ostatecznie z polskim królem. Skutkiem tego ponownie w 1401 r. został biskupem na Kujawach. Pozostał nim do śmierci.

Jan Kropidło choć duchowny nie stronił podobno od uciech życia. Był hulaką i nie bardzo po biskupiemu się zachowywał. Był jednak dbałym gospodarzem. W swoich diecezjach zawsze zdołał uporządkować i nawet zwiększyć dochody. Zmarł w rodzinnym Opolu. Został pochowany w tamtejszym kościele dominikańskim.

AKP