Kazimierz I, Mieszko II

Spadkobiercą Mieszka został jego jedyny syn Kazimierz I. Jak podają źródła był on władcą Raciborza i Opola, gdzie przeniósł swą siedzibę. Możliwe, że ten ostatni gród dostał się w jego władanie tuż po śmierci ojca i z pomocą jego niedawnych przeciwników, a sojuszników Kazimierza, czyli Leszka Białego kolejnego księcia Krakowa oraz Odona, księcia Wielkopolski.

Księstwo Kazimierza składało się z różnych ziem. Przez większość swego panowania książę skupił się na sprawach gospodarczych i kulturalnych. Naśladował Henryka Brodatego w lokowaniu miast. Na prawach gości osadził osadników niemieckich w Opolu i Raciborzu. Zgodził się na założenie Leśnicy przez swojego kanclerza Sebastiana. Zezwolił na powstanie na prawie niemieckim Ujazdu nad Kłodnicą oraz osadzenie kolonistów niemieckich w Białej Prudnickiej.

Na prośbę zakonu norbertanek przeniósł ich siedzibę z Rybnika do Czarnowąsów koło Opola. Wybudował im klasztor i bogato uposażył. Wedle tradycji sprowadził do Cieszyna benedyktynów. Kazimierz zmarł w 1230 r.

Przeciw Mongołom

Po śmierci Kazimierza opiekę nad księstwem, wdową księżną Wiolą i młodymi książętami Mieszkiem oraz Władysławem przejął Henryk Brodaty. Dopiero po jego śmierci Mieszko II zwany Otyłym przejął władzę nad księstwem opolskim.

Na czas jego rządów przypadła pierwsza dosyć niespodziewana i raczej niechciana wizyta Mongołów, zwanych także często Tatarami. Na początku marca koło Raciborza Mieszkowi udało się pokonać jeden z oddziałów najeźdźców. Zanim przyszła reszta ich armii wycofał się do Legnicy, gdzie zbierało się wojsko Henryka Pobożnego. Gdy doszło 9 kwietnia 1241 r. do bitwy Mieszko nagle wycofał swe oddziały z pola walki. Ten nieoczekiwany krok doprowadził do paniki wśród polskiego rycerstwa. Henryk Pobożny poległ. Po wycofaniu się Mongołów z Polski powrócił do księstwa.

Wciągu swego panowania Mieszko wspierał wiele zakonów. Dominkanom w Raciborzu dołożył na ukończenie kościoła. Joannitom przekazał Cisko koło Koźla oraz Maków, gdzie powstały zakonne komandorie. Krzyżakom zapisał w testamencie 100 grzywien. Później zakon ten powołując się na ten zapis wysuwał pretensje do zamków w Cieszynie, Koźlu i Raciborzu. Wspierał także cystersów z Lubiąża, kolegiatę św. Krzyża w Opolu oraz szpital św. Ducha we Wrocławiu. Zmarł w 1246r.

AKP