Władysław Opolczyk

Początkowo rządził pospołu z młodszym bratem Bolkiem III w księstwe opolskim. Wkrótce jednak wyruszył w świat i wstąpił w służbę węgierskiego króla Ludwika Andegaweńskiego.

Zasłużony w dyplomatycznych zawiłościach dla króla, dostał od niego spore dobra oraz urząd palatyna. Faktycznie stał się drugą osobą w królestwie. W 1370 r. był obecny przy pogrzebie ostatniego Piasta na polskim tronie Kazimierza Wielkiego. Pilnował praw jego sukcesora, czyli Ludwika Węgierskiego.

W 1372 r. został pozbawiony urzędu palatyna Wegier a został w zamian namiestnikiem Rusi Halickiej. Polskiej szlachcie nie bardzo się to podobało. Od nowego władcy Polski dostał dobra także i tutaj, m.in. ziemię wieluńską (na granicy ze Śląskiem), Kujawy i Dobrzyń.

W 1382 r. ufundował klasztor paulinów na Jasnej Górze. Ofiarował także temu zakonowi ikonę z wizerunkiem Czarnej Madonny.
Po śmierci Ludwika i objęciu tronu przez Jadwigę, a późiej Jagiełłę, jego kariera w Polsce zaczęła się kończyć. Nowy władca Polski nie ufał Opolczykowi. Odebrał mu wszystkie dobra. Doszło nawet do wojny. Przegrany Piastowicz wrócił do Opola. Tam rządzili jego bratankowie Bolko IV i Bernard. Zmarł w 1401 r. Pochowano go w opolskim klasztorze franciszkanów.

AKP