Rozmyślania
o Górnym Śląsku

Śląskowi szkodzą nie tylko ci, który mu źle życzą, bo go ( i jego mieszkańców) po prostu nie lubią, lecz także ci, którzy go nie znają i nie rozumieją.

Miesiąc temu senator Kutz powiedział, że urzędników ministerialnych i polityków tworzących krzywdzące ten region projekty ustaw i zarządzeń nawet nie można za to winić. Oni po prostu nie mają pojęcia, że region ten jest zdecydowanie odmienny od pozostałych, że na jego problemy spojrzeć trzeba inaczej. Wiedzę o uwarunkowaniach społecznych na Górnym Śląsku biorących się ze skomplikowanych zaszłości polityczno-narodowościowych czerpią z telewizyjnych migawek i ze statystyk. Bo skąd inąd mieliby ją brać? Wydawnictwa szkolne i uniwersyteckie nie są jeszcze chętne i gotowe do ukazania złożoności problematyki górnośląskiej.

Sytuacja na miejscu wcale nie wygląda dużo lepiej. Ktoś, kto „syndromu odwróconych pleców” nie doznał na własnej skórze, kto historii Śląska nie doświadczył osobiście, poznał z opowiadań bliskich, sklecił z setek rozproszonych publikacji, ten do niektórych poruszanych ostatnio w prasie problemów podchodzi opacznie, impulsywnie, powołując się na Bóg wie jakie autorytety i sprawy nadrzędne. Dotyczy to także moich felietonów i poglądów, jakie w nich zawieram. Stawia się mi zarzuty związane ogólnie biorąc z kwestią „śląskości”. Mój pogląd jest zbieżny ze stanowiskiem Związku Górnośląskiego – organizacji do której należę. W jej Deklaracji wyraźnie napisano, że Ślązakiem jest każdy, kto o Górnym Śląsku może powiedzieć: to jest moja Ziemia – niezależnie od pochodzenia i czasu zamieszkania. Ruch Autonomii Śląska – organizacja porównywana przez niektórych do baskijskich separatystów czy do bojowników kurdyjskich, w swoich materiałach programowych pisze: „Ślązakiem jest ten, kto się nim czuje i spełnia jeden z trzech warunków:

1. Mieszka na Śląsku

2. Urodził się na Śląsku

3. Jego rodzina mieszka tu od pokoleń.

Przyznają Państwo, że dalekie to jest od ekstremizmu. Należy dodać tu ponadto, że nadrzędnym celem RAŚ-u jest daleko posunięta samorządność czyli autonomia regionu w ramach Rzeczpospolitej Polski, samorządność na wzór tego, co przed II wojną światową na Górnym Śląsku już było. Nie może więc być mowy o jakimś separatyźmie. Te dwie podstawowe sprawy należy brać pod uwagę, próbując stawiać zarzuty mające być poważnymi.

Jan Hahn