Zatrucie księży

Przodkowie nasi kierowali się według pięknej, chrześcijańskiej zasady, módl się i pracuj. Jak byli pracowici i pilni, tak też pobożni, a modlitwa i praca stanowiły dla nich ten jeden jedyny życiodajny zdrój, z którego czerpali oni otuchę do trudnej mozolnej pracy w górnictwie. Aczkolwiek podzieleni byli na dwa obozy religijne, a i po tej i owej stronie panowały jeszcze waśnie, to jednak nikogo nie można posądzić o podłe pobudki, gdyż każdy według swego najlepszego zdania chciał służyć Panu Bogu.

Po śmierci księdza Maciejczyka w r. 1661 przejął tutejszą parafię ks. Jan Ignacy Klaybor, polecony przez śląską komorę, który z powodu napaści na niego ze strony protestantów musiał opuścić korzystną posadę w Pruśnicach w powiecie Milicz, diecezji wrocławskiej. Pragnął on przyjść między swoich, bo był synem tutejszego rektora (miał jeszcze dwóch braci, będących również księżami, Aleksandra i Franciszka, którzy później tarnogórską parafję prowadzili), lecz protestanci czynili różne zabiegi, aby uniemożliwić jego wprowadzenie.

W dzień jego inwestytury, spożywszy podczas uczty nieco potraw i wypiwszy tylko nieco wina na cześć zaproszonych gości, między którymi także dwóch protestantów się znajdowało, ciężko zachorował nagle przy stole, w następstwie czego w 10 dni później zmarł. Ogólnie twierdzono, że źli i nieprzychylni ludzie go zatruli. Pogrzebano go w kościele parafialnym przed głównym ołtarzem w ostatnich dniach lipca 1662 roku.

Na jego miejsce przybył w sierpniu 1662 r. ksiądz Marcin Guttman, który wobec protestantów łagodnie i familiarnie postępował, przez co nie zdobył sobie szacunku u katolików, raczej odtrącił ich od siebie, zaś między protestantami zdobył sobie wielką przyjaźń, która atoli zmieniła się w ogólną nienawiść, kiedy celem nawracania ich powołał do Tarn. Gór w r. 1664 jezuitę ks. Abrahamowicza. Nie bez podejrzenia o otrucie, w kwiecie wieku zmarł wskutek nagłej, ciężkiej choroby pod koniec maja 1665 r. Jeszcze dnia 17 maja spełniał wszystkie duszpasterskie obowiązki i był wogóle zdrowym i silnym człowiekiem. Po śmierci opuchnął na całem ciele, tak że w twarzy jego zaledwie człowieka można było rozpoznać. Zaopatrzony na śmierć, zmarł z prawdziwą skruchą w sercu. Pogrzebano go przed wielkim ołtarzem.

Do dnia 24 czerwca 1665 administrował w kościele jezuita Piotr Abramowicz, a następnie objął probostwo ksiądz Aleksander Klaybor. O nim późniejszy ks. Franciszek Klaybor pisze: Był on dzielnym i prawdziwie uczonym człowiekiem, dekorowanym najwyższemi godnościami wszystkich wolnych sztuk (był doktorem św. teologji) i u wszystkich wysokich panów chętnie widzianym dla swojej uprzejmości i zdolności w wykonywaniu wielkich zadań. Osobliwie lubianym był od księcia Lotaryńskiego, kandydata na koronę polską, przebywającego wówczas pewien czas w Tarn. Górach. Równocześnie był proboszczem w Chruszczobrodzie i położył wielkie zasługi w wykorzenianiu protestantyzmu.

Jan Nowak
Kronika Miasta i Powiatu Tarnowskie Góry.