Rozmyślania o Górnym Śląsku

Ponieważ złota rybka zwana Chiny sprawiła, że stal huty sprzedają na pniu (a raczej z pieca), a kopalnie znów nie nadążają z wydobyciem, sprawy gospodarcze na Górnym Śląsku wyszły ze stanu zapalnego i pozwoliły odetchnąć warszawskim reformatorom.

Nadarzyła się okazja, by rozprawić się z górnośląskimi problemami społecznymi, które jak zadra tkwiły od wielu lat w narodowo-ojczyźnianym ciele Rzeczpospolitej. Ustawa o mniejszościach narodowych, etnicznych i językach regionalnych, trzymana 11 lat w szufladzie, nagle została wzięta w obróbkę i na chybcika skierowana pod głosowanie do Sejmu i Senatu. Pomimo jej fundamentalnego znaczenia dla naszego regionu, media o niej ledwo wspomniały, nagłaśniając do znudzenia kwestię ustawy o mniejszościach – seksualnych. Chyba nie tylko podobieństwo w nazwie kazało Michałowi Smolorzowi jakość tej pierwszej ustawy ocenić krótko i po śląsku: „ło rzić rozczaś”.

Nie będę wnikał w zawartość ustawy ani przewidywał konsekwencji, jakie ona wywoła. Uczynili to wicemarszałek Senatu Kazimierz Kutz oraz wspomniany Michał Smolorz w swych felietonach w „Gazecie Wyborczej”. Zainteresowanym, a nie mającym okazji do zapoznania się z nimi, zacytuję fragmencik tekstu Pana Senatora: „ Istotą tej ustawy jest postawienie szlabanu wszelkim aspiracjom etnicznym i regionalnym. Inaczej mówiąc, mamy do czynienia z zakamuflowaną ustawą antyśląską, która wyklucza regionalną etniczność i kulturową odrębność Śląska”.

I tak: ograniczono do zera prawa ustawowej mniejszości (niemieckiej). Wprowadzono tak drastyczne kryteria, że z postulowanymi i stosowanymi już na „opolszczyźnie” przywilejami można się pożegnać. O odrębności Ślązaków nie wspomina się w ogóle. Tych 170 tysięcy osób deklarujących narodowość śląską dla posłów nie istnieje. Albo inaczej: za „zdradę polskiego interesu narodowego” skazani zostali na niebyt. Co interesujące i o czym nikt, kto czuje się Ślązakiem nie powinien zapominać,( szczególnie podczas wyborów) - te restrykcyjne przepisy wprowadzili posłowie Platformy Obywatelskiej – partii z deklaracji liberalnej i proregionalnej. Liczył się dla nich bardziej poklask środowisk bogoojczyźnianych niż nieliczne i nieskuteczne głosy protestu płynące ze Śląska. Posłowie zresztą z tego regionu głosowali jak zwykle: tak jak im kazano.

Syndrom „odwróconych pleców” o którym tak wielu już pisało w odniesieniu do stosunków rząd – Śląsk, wszedł w fazę chroniczną i chyba nieodwracalną. Trudno nam będzie spojrzeć temu wyimaginowanemu politycznemu „ciału” w twarz. Niech jednak odwrócone ze wzgardą plecy pamiętają, że zawsze można odwdzięczyć się za ten gest na niższej ich części.

Jan Hahn