Fryderyk Ludwik zu Hohenlohe

3 listopada 1810 r.

Fryderyk Ludwik zu Hohenlohe (1746-1818). Książę cesarstwa na Ingelfingen i Öhringen. Głównodowodzący w bitwie pod Jeną w 1806r.

Bitwa pod Jeną

Ród Hohenlohe należy do najstarszej i najważniejszej niemieckiej arystokracji. Założyciel, pół-legendarny rycerz Konrad przebywał na królewskim dworze. Musiał być wpływową osobą skoro jego żoną została Zofia, naturalna córka króla Konrada III Staufa. Nazwa rodu pochodzi od zamku Hochlach koło Uffenheim we Frankonii. W połowie XVI w. zostali wywyższeni do stanu hrabiów cesarstwa. Wkrótce potem podzielili się na dwie główne linie: starszą Neuenstein i młodszą Waldenburg. W późniejszych dziesięcioleciach linie dalej się dzieliły. Tytuły książąt Cesarstwa wpierw uzyskała linia młodsza - wiosną 1744r. Linia starsza otrzymała je na pocz. 1764r.

Fryderyk Ludwik pochodził z linii Neuenstein. Urodził się w Ingelfingen.

Uczestniczył w wojnie siedmioletniej (1756-63). W 1768 r. wstąpił do pruskiej armii. Walczył z rewolucyjną Francją.

Dzięki małżeństwu z hrabianką Amalią von Hoym przejął na Śląsku majątki wokół Sławięcic. W 1796 r. odziedziczył po ojcu władzę w księstwie Ingelfingen. W 1799 r. z śląskich dóbr utworzył fideikomis. Rozpoczął także inwestować w przemysł. W 1805 r. przejął księstwo Öhringen.

14 października 1806 r. koło Jeny naprzeciw armii pruskiej stał ze swą armią cesarz Francuzów Napoleon l. Wojskami pruskimi dowodził książę Fryderyk Ludwik zu Hohenlohe. Geniusz francuskiego dowódcy zwyciężył. Po śmierci ks. Brunszwiku, Hohenlohe przejął dowództwo nad całą armią. Wobec całkowitej klęski skapitulował ostatecznie koło Prenzlau. Niedługo potem złożył dymisję.

Wkrótce władzę w Ingelfingen i Öhringen przekazał synowi, Fryderykowi Augustowi II. Sam przeniósł się na Śląsk.
W Tarnowskich Górach zobaczył kopalnię „Fryderyk” i maszynę parową. W 1811 r. przekazał Augustowi także śląskie dobra. Zmarł kilka lat później w sławięcickim pałacu.

AKP, DAW